Verlangen naar Castel del Piano

Op zo’n dag dat bijna heel Nederland vanwege de vakanties een goed heenkomen elders heeft gezocht en de Tour ook op haar laatste benen loopt, lijken verlangen en weemoed zo maar het gemoed te bepalen. Opeens is er in dat bijna – niemandsland van zo’n zomerse dag midden in juli plaats voor de herinnering, komen beelden van toen tot leven en doemt uit de eigen vergetelheid zo’n zalig oord op, zo’n plek waar alles precies op zijn plaats bleek te kunnen vallen. Waar anders kon het geweest zijn dan ergens in Midden – Italië, ten Noorden van Orvieto, op de grens van Lazio en Toscane, bij Montepulciano en aan de voet van de Monte Amiata? En moest het wel Castel del Piano heten. Zo’n stadje waar er juist in dat land dertien van in een dozijn kunnen gaan, maar welke altijd weer iets volkomen unieks te bieden hebben. Met steeds toch Arcadia, de idylle als basis en referentie, maar telkens op een andere manier tot leven gebracht en zichtbaar gemaakt, alsof de films van Fellini en Pasolini zo maar werkelijkheid worden. Want de massale zoektochten naar truffels in de bossen op de hellingen van de naburige berg zijn opeens geen fantasie meer. Ze spelen zich zo maar in het echte leven af, bestaan echt in dat strijklicht dat bij dat speuren door families op zondagmiddagen hoort.
Zoals die ene gelateria in dat vervallen pand bij de klokkentoren geen decorstuk van papier maché is, maar even tastbaar is als het werkelijke feit dat er midden op zo’n warme dag geen kip te bekennen is en ze er alleen maar ligt te liggen en wachten op die klant die heus wel zal komen. Al moet het avond worden, wanneer Castel del Piano uit haar middagslaap ontwaakt en haar leven hervindt, in eenzelfde tempo als de verkoeling optreedt en de avond en de duisternis valt. Waarna het ware spektakel dat zo’n Italiaans stadje bij uitstek te bieden heeft, zich ontvouwt in de vorm van de pantoffelparade die haar weg zoekt in en langs het verlichte stadspark, over lanen en promenades die daarvoor wel aangelegd konden zijn en waar mensen uitsluitend willen zien, maar nog meer gezien willen worden. Met daarin en eromheen dat terugkerend contrapunt dat bestaat in de kiosk, die daar haar functie krijgt als de muziek van Renzo Arbore, met de accordeon en de mandoline, opklinkt in de zomeravond van Castel del Piano en een eerste zweem van geluk zo maar breed gedragen maakt. Wat je echt moet hebben ondergaan en meebeleefd om er zo hevig naar terug te kunnen verlangen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Verlangen naar Castel del Piano

  1. Sjannes zegt:

    Ik begrijp je verlangen, ik heb ook fijne herinneringen aan Castel del Piano en Arcidosso …..

  2. Peter zegt:

    Wat kunnen herinneringen mooi zijn en fijn om deze af en toe te koesteren en anderen hierin te laten delen in het ophalen ervan en daarbij de muzikale omlijsting zodat we even mogen meegenieten….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s