Waterdragers en wieltjesplakkers

Het kijken naar en het op de voet volgen van de Tour de France heeft voor mij altijd een speciale bekoring gehad. Van jongsaf staan drie weken in juli in het teken daarvan. Het is door de jaren heen een magisch gebeuren gebleven, waarin heldendom, drama, spanning en verrassing om voorrang streden, maar altijd hun plaats in elke ronde kregen. Als wielerliefhebber kwam je nooit te kort, hoewel je aan de andere kant altijd met raadsels bleef zitten die eigenlijk ook nooit opgelost zijn en dat ook niet hoeven te worden omdat ze nu eenmaal bij dat wielerspektakel horen en de Tour ook haar bijzondere karakter geven. Zoals bijvoorbeeld de volgende vraag die mij ook jaar in jaar uit bezig houdt, hoewel ik weet dat dat curieuze fenomeen er is en er ook altijd zal blijven omdat de Tour niet zonder kan. Want wat zou die Ronde van Frankrijk zijn zonder de wieltjesplakkers en waterdragers die die drie – tot vierduizend kilometer gedurende drie weken anoniem meerijden in het peloton zonder een uitslag te maken of zelfs zonder deel te hebben genomen aan een ontsnapping. Wat mag daar toch de lol van zijn, ben je geneigd je af te vragen. Kom je helemaal over uit Australië, zoals die Howard, om uiteindelijk totaal ongezien en onbekend op de 177e plaats in de eindklassering terecht te komen, met een achterstand van bijna vier uur op de nummer 1, Chris Froome.
En dat dan zonder ook maar een euro verdiend te hebben, terwijl dat toch de bedoeling is als je zo nodig profwielrenner wilt zijn. Hoewel het zelfs nog triester en anoniemer kan. Waarvan het lot van de Nieuw-Zeelander Archbold zo sprekend getuigt. Want met die ene plaats hoger dan die Howard gerangschikt, kon hij toch ongezien zijn biezen pakken en de Tour verlaten met een gebroken bekken die hij opliep bij een val in de afdaling van de Col de Forclaz. Wat zijn enige wapenfeit was omdat hij verder nergens in een uitslag te bekennen was geweest noch in beeld was gekomen, dus nagenoeg de gekroonde anonimiteit genoemd mocht worden. Waarmee zijn treurig lot, treurig althans in de ogen van de buitenstaander en belangstellende wielerliefhebber, meteen model staat voor het onzichtbare presteren van die tientallen anderen, die anoniem blijven, maar tegelijk wel het noodzakelijk decor vormen, omdat de Tour anders niet de Tour zou zijn en zijn glans zou verliezen noch tot de verbeelding zou spreken. En daar zijn zij dus voor nodig, die waterdragers en wieltjesplakkers, die daarom gerust de dwangarbeiders van de weg genoemd mogen worden. Vanwege dat lot dat zij kennelijk toch verkiezen te dragen, maar dat nauwelijks benijdenswaardig te noemen is.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Waterdragers en wieltjesplakkers

  1. sjoerd zegt:

    Als je al die waterdragers weg zou laten blijft er maar weinig van de toer over…

  2. Peter zegt:

    en ook nog in een blog genoemd worden, maakt het goed, volgend jaar weer proberen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s