De kop van Kiryjenka

Zoals het voetbal langzamerhand als kijkspel om zeep is geholpen door tactisch vernuft en defensieve opvattingen, zo lijkt het ook gestaag die kant op te gaan met het wielrennen. Terwijl het toch typisch een sport is die haar aantrekkingskracht heeft door de tragiek, het lijden, de heldendom en de daardoor te leveren epische prestaties. Met beoefenaren en winnaars die per definitie boven het maaiveld uitsteken en daarmee van een wielerkoers of – ronde het ware drama maken, waarnaar in een wereld waarin vervlakking en gelijkmatigheid om voorrang strijden, alleen maar gesnakt wordt. Vlammende demarrages, een chasse patat, die heldhaftige solo, apocalyptische weersomstandigheden en die onmogelijk geachte beklimming. Het zijn de ingrediënten die het kijken naar een wielerkoers tot zo’n smakelijke en kostelijke bezigheid maken. Met steeds weer die niet verwachte wending, die verrassende ontknoping, waarin in beginsel elke coureur ooit eens aan bod komt om als winnaar te finishen. Dat is het wielrennen waar menigeen het hart aan heeft verpand, maar wat nu ook onder druk lijkt te staan, nu tactieken, ploegenspel en defensief fietsen steeds meer ingang in het peloton beginnen te krijgen. Met de Sky – wielrenners als de vaandeldragers van dat nieuwe fietsen en nog meer Vasil Kiryjenka als het boegbeeld ervan. Want in geen etappe van de huidige Tour is hij nog uit de kop van het peloton weg te denken, waar hij namens zijn team de regie voert en het tempo bepaalt. Exclusief en zonder verdere tussenkomst.
Waarom zou hij anders wereldkampioen tijdrijden zijn geworden? Geen betere kracht dan om namens Sky de macht in het peloton uit te oefenen. Tot vervelens toe. Zeker voor alle kijkers. Laat dat wel gezegd zijn. Want wie kan er niet zo langzamerhand dat hoofd van die Kiryjenka van het tv-scherm af slaan? Die vent die de koers beheerst en stillegt. Met die vorsende blik vanuit die half toegeknepen Witrussische ogen alleen maar op oneindig, onaangedaan dat strakke tempo rijdend en een helm die bovenop dat hoofd geklonken lijkt met daarop nogal potsierlijk die eeuwige zonnebril die bij die Witrus kennelijk alleen esthetische en kosmetische waarde heeft. Want gebruiken doet hij hem niet. Waarschijnlijk bij gebrek aan zweetdruppels, die een robot als hij niet produceert. Wat dat beeld van die haast domme kracht die de koers de nek omdraait, het wielrennen verziekt, alleen maar versterkt en de kijker, de liefhebber moedelozer maakt als er niks meer zoals vroeger te beleven valt. Met als onderstreping daarvan dat breed uitgewaaierde peloton dat gisteren in Revel lamlendig finishte, omdat die Kiryjenka dat zo wou. Met als enig teken van hoop zijn leeftijd. Want met zijn vijfendertig jaar moet hij zijn houdbaarheidsdatum toch wel zo onderhand hebben bereikt.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De kop van Kiryjenka

  1. sjoerd zegt:

    En toch hou ik van die koers… Zoals die is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s