Bij de familie Dornach

Het kon haast niet anders dan dat juist daar alles op zijn plek moest vallen, alles zijn ware verhoudingen kreeg. Wat nu al weer ruim een week geleden gebeurde op de alpenweide van de familie Dornach, ergens boven Oberstdorf in de Duitse Allgäu, met Oostenrijk direkt in het gezichtsveld. Zon, een ligstoel, het geluid van koebellen dat altijd ergens in de verte klinkt en mensenstemmen die op een hoogte van 1000 meter kennelijk alleen maar kunnen wegsterven. Idyllische omstandigheden, die je welhaast tot nog grotere hoogten brengen omdat de zwaartekracht van wat eigenlijk niet verdwijnt en daardoor zo maar vergezichten ontstaan op een lichtheid van het bestaan dat daar welbeschouwd en in het diepst van de gedachten zo maar voorhanden blijkt. Overpeinzingen krijgen dan vanzelf vrij spel, gevoed en gestimuleerd als ze worden bij gebrek aan drempels en hindernissen, althans zo lijkt het als alles zich opeens zo messcherp en afgetekend voordoet, waardoor geen ontkenning mogelijk is in de ijle alpenlucht, die de geest wel kon verruimen. Want welke gedachte wordt daar nou niet toegelaten? Er is toch alle ruimte voor, als ook nog eens niets en niemand je voor de voeten loopt. Waarmee de neus heel dicht in de buurt van de feiten komt als daar al voelbaar wordt hoe beperkt wij zijn in ons denken en handelen doordat wij er voor kiezen om zo dicht op elkaars lip te zitten. Overbevolking kleeft toch volledig aan ons.
Wat je des te meer ervaart als de stilte als een behaaglijke deken over je valt op zo’n plek als de alpenweide van de familie Dornach. Maar er is nog meer dat je bij jezelf en je eigen nietigheid terugbrengt. Zoals het natuurgeweld dat zich ontketent in de naburige Breitachklamm, waar het bergwater zich met ziedende kracht tussen rotsen door dondert en waar je als sterveling heel klein naar mag kijken om je werkelijke plaats onder het uitspansel te ontdekken. En dan nog zo’n bevrijdende gewaarwording die het leven overzichtelijker maakt, althans plaatst in het juiste perspectief. Waarvoor ik even terug moet gaan naar mijn eigen omgeving en dan in het bijzonder naar Valkenburg, naar het wandelpad langs de Geul. Van daaruit is het mogelijk om via een steile trap en langs de hoger gelegen spoorlijn naar de Kluis en de Schaelsberg te lopen. Dat heet in de volksmond een hevige en stevige klim, die tot rode hoofden en puffen en blazen leidt. Ook ik had diezelfde ervaring, die ik nu maar ijlings inslik na de wandeling en klimpartij die ik na de passage van de Breitachklamm heb moeten doen om op de alpenwei van de familie Dornach te komen. Was even heel andere koek. Waardoor ik mij niet alleen beloonde met een Kaffee en Apfelstrudel, maar vooral de tijd nam om tot deze bevrijdende bespiegelingen te komen, die een week later nog altijd blijken te beklijven.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bij de familie Dornach

  1. sjoerd zegt:

    Na de ziekte van mijn vrouw een paar jaar geleden zijn we naar Oostenrijk geweest. Het was boven de duidend meter gewoon een bevrijding voor haar aangetaste longen. En met de MG op nog grotere hoogte, boven op de top van de berg een sensatie waarvan vooral zij genoten heeft. Hoger kon ik met de auto niet komen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s