De titel van een underdog

Het EK Voetbal is grotendeels aan mij voorbij gegaan. Aan het zien van een paar helften van een wedstrijd en het lezen van krantenverslagen had ik al meer dan genoeg om te weten dat ik met die geringe belangstelling het gelijk aan mijn zij had. En verder konden we er, begreep ik, als Nederlanders alleen maar blij om zijn dat ons nationale elftal geen deel had aan deze poel van ellende en haast collectieve inspanning tot spelbederf. Dat is tenminste de conclusie die ik slechts kan trekken uit dat beetje dat ik nog van dat kampioenschap heb gezien en uit de commentaren op de wedstrijden die er ook niet om logen. Vandaar dat het dan ook eigenlijk best wel amusant is dat opnieuw een betrekkelijk kleine voetbalnatie de langste neus heeft kunnen trekken naar al die Europese voetbalgrootmachten met hun capsones-competities waarin de miljoenen langzamerhand als klein bier zijn gaan gelden en de miljarden nog slechts kunnen rollen. Stuk voor stuk zijn ze op de koffie gekomen in dat EK Voetbal. Of het nu Spanje, Rusland, Italië, Engeland, Frankrijk of Duitsland was. Ze hebben zonder uitzondering aan het kortste eind getrokken, waar Portugal dit keer als kleine voetbalnatie de lachende derde was, nadat Nederland, Denemarken en Griekenland in die rol van winnende underdog in respectievelijk 1988, 1992 en 2004 waren voorgegaan. Zonder toen ook echt de sterren van de hemel te hebben gespeeld.
Waar dus deze keer evenmin sprake van is geweest, naar ik heb begrepen. Wat niet wegneemt dat die overwinning van harte is gegund aan Portugal. Hierom dus, maar nog meer door de kansloze positie waarin ze zich gemanoevreerd konden voelen vlak na het begin van de finale, toen hun sterspeler Ronaldo zo geblesseerd raakte dat hij wel moest uitvallen. Een geduchte verzwakking, kon allicht gedacht worden. En dat leek het ook aanvankelijk omdat het Portugese team een hernieuwde balans moest zien te vinden, en dat ook nog eens in een omgeving die vijandig gezind was. Portugal speelde immers bijna een uitwedstrijd in Parijs. Niettemin hervonden de Portugezen zichzelf en lukte het hen naarmate de wedstrijd vorderde en in een verlenging terecht kwam om alsmaar beter tegen de Franse stroom op te roeien. Met als machtige apotheose een winnend doelpunt dat rond de 110e minuut werd gescoord, en vervolgens de Europese titel die door Portugal, door het Portugese collectief verzilverd werd. Met Frankrijk als laatste Europese voetbalgrootmacht die het nakijken had. Een desillusie rijker plus de zekerheid dat een poenige voetbalcompetitie niets, maar dan ook helemaal niets zegt over de kracht van een nationaal elftal. In de bewijsvoering waarvan vooral Engeland en Rusland zijn voorgegaan en haast de lachers van het toernooi konden worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De titel van een underdog

  1. Mack zegt:

    Ook wel logisch toch, dat als je veel geld hebt en je voetballers uit het buitenland moet halen, je ze niet tot je beschikking hebt in het nationale elftal. En Portugal werd sterker zonder Ronaldo. Ik denk dat deze man een te groot stempel op het collectief drukt, zoals Zlatan bij Zweden. De man eist elke vrije trap op, maar heeft er al 41 achter elkaar gemist. Gisteren nam een andere Portugees de vrije trap (door het uitvallen van Ronaldo), die raakte gelijk onderkant lat.

  2. sjoerd zegt:

    Ik ben erbij in slaap gevallen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s