Logica en toeval

Wie reist, heeft genoeg te vertellen. Althans dat is mijn ervaring. Want elke keer moet die stapel van opgedane indrukken toch onder woorden worden gebracht. Je moet er wat van kwijt om met je gewone en lieve leven verder te kunnen. Ook ik. Waarbij het mij er echt niet om gaat om elke plaats of stad, berg, strand of rivier te beschrijven. Want aan het kopiëren van reisgidsen of Wikipedia heb ik totaal geen behoefte. Dus verwacht dat niet van mij, maar wel dat verhaal over een curieuze belevenis, over een plotselinge of onverwachte samenloop van omstandigheden, zout in de pap als dat is in een verslag van reiservaringen. Zoals dat toeval, dat bijna  bizar is en zich haast altijd plompverloren in mijn gezichtsveld aandient. Wat de verrassing en verbazing over de samenloop, of in dit geval de gelijkenis, alleen maar groter maakt. Om dit verhaal niet langer te maken dan noodzakelijk is, grijp ik terug naar ons verblijf van ruim twee maanden terug op de Griekse Peloponnesos. Toen wij vanuit de kustplaats Nafplion landinwaarts reden, ging de weg al vrij snel steil omhoog, kronkelend en met haarspeldbochten die panorama’s boden die met het stijgen steeds fraaier werden, omdat de zee die in de diepte lag, alleen maar azuurblauwer oogde. Op bijna het hoogste punt aangekomen, stopten we om de schitterende beelden op ons in te laten werken. Net toen wij uit onze auto waren gestapt, hield achter ons een Mercedes Sport stil, een van het meest luxe soort, dat voorzien was van een Duits kenteken. Gezien de B moest de berijder uit Berlijn of daaromtrent afkomstig zijn. Het bleek een oudere man. Getekend door het leven en niks meer te lachen. Bovendien slecht ter been, want strompelend.
Haast gehandicapt en zichtbaar eenzaam en alleen, die dat uitzichtpunt gevonden had, zo zei hij, om nog van iets te kunnen genieten. Meer kon er niet af en bleef het bij die mistroostigheid, die wij kort daarna achter ons lieten om die sfeer en dat beeld van die bijna lijdende mens met zijn opzichtige auto die eigenlijk haaks op zijn misère stond, zo snel mogelijk te vergeten. Wat ook daadwerkelijk leek te zijn gebeurd tot wij een week geleden, op weg naar Zuid – Duitsland, even rust zochten op een parkeerplaats die een overweldigende blik bood op het Moezeldal en waar de Griekse geschiedenis zich herhaalde. Want direkt naast ons werd een Mercedes Sport neergezet, van het type dat je sporadisch ziet omdat het onbetaalbaar is. Maar dus niet voor die man die zich eruit wurmde, moeizaam omdat hij stevig invalide was en geen gezelschap had dat hem de helpende hand kon reiken. Het belletje ging direkt bij ons rinkelen bij het zien van die man die zich perste uit die auto met een kenteken dat wees op de Kreis Berlijn. En het was die Alleingang, die morsigheid en de nabijheid van dat uitzichtpunt dat ons zo frappeerde. Die gelijkenis in de situatie. Toeval? Moet haast wel. Hoewel er in de overeenkomst ook iets van een dwingende logica schuilging. Want het kon toch geen toeval zijn dat twee van zulke sloebers, ridders van de droevige figuur zich zo opzichtig verplaatsten? Misschien helpt wat psychologie van de koude grond om dit raadsel van deze schijnbare wetmatigheid te ontsluieren en is er iemand die zich geroepen voelt om die taak op zich te nemen. Wij zijn in de vraagstelling zelf en de verbazing blijven steken.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Logica en toeval

  1. Peter zegt:

    Sie reist en onderweg is komt ongetwijfeld in situaties terecht die gelijkenissen vertoond met een eerder opgedane memorabele ervaring. Er zijn daarvoor voldoende oude mannen onderweg in een exclusieve Mercedes om deze bijzonderheid mogelijk te maken,

  2. sjoerd zegt:

    Toeval of niet, het vond wel plaats. Een Deja Vu moment

  3. Emigrant zegt:

    Misschien keken ze uit naar een plek om vanaf te springen? en durfden dan tenslotte toch niet.

  4. Ximaar zegt:

    Duidelijk het Vicky Leandros-effect. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s