Vragen bij het Brexit

De Britten hebben gesproken en houden de EU dus voor gezien. Ze gaan hun eigen boontjes weer doppen, erop vertrouwend dat het ‘Brittania rules the waves” nog altijd aan de orde is. Het is niet aan mij om hier hele analyses te verrichten en bijvoorbeeld geopolitieke consequenties aan te roeren noch wijzigingen in de machtsbalans binnen de EU aan de orde te stellen. En al helemaal houd ik mijn mond over macro-economische of monetaire kwesties die even goed in het geding zullen zijn. Maar vragen heb ik genoeg te stellen, die ook best wel worden ingegeven door een onbehagen en onzekerheid over alle gevolgen van de uitkomst van dit referendum. Want als ik Marine Le Pen victorie hoor kraaien als ze tegelijk verkondigt dat het Verenigd Europa zijn tijd heeft gehad en dat het Europa van de naties met burgers die hun democratisch recht weer kunnen uitoefenen, voor de deur staat met perspectieven die op een gouden toekomst zouden duiden, dan krijg ik het Spaans benauwd. Want zo weinig historisch besef dan wel de bewuste ontkenning van het gif dat dat Europa van de naties in het verleden heeft voortgebracht, duidt toch op onnozelheid? Of is het machtswellust en kwade trouw die zulke gedachten en uitspraken teweegbrengen? En mag ik dan ook nog eens extra op mijn hoede zijn als Poetin de Britten onomwonden gelukwenst met hun keuze die wijst op het gebruik van gezond verstand?
Om bij de Britten zelf uit te komen, in het bijzonder bij de beweegredenen die hen tot dit stemgedrag heeft gebracht. Allereerst zou het wijzen op een protest tegen de macht en de regelzucht van Brussel. Waarop het mij meer dan logisch lijkt om de vraag te stellen in welke zin of mate die Britse kiezer daar zelf last van heeft gehad of het aan den lijve heeft ondervonden. Daaraan getoetst blijft het bij een bewering die door politici wordt gedaan, maar welke de kiezer nooit op zijn waarheidsgehalte kan toetsen. Ik kijk naar mijzelf. Ik zou niet weten waar en wanneer en hoe ik last of voordeel van de regels uit Brussel heb gehad. Eenzelfde vlieger gaat op voor het vraagstuk van immigratie waar de soevereine staten nauwelijks nog invloed op hebben en zo dus de vloedgolf van immigranten op gang brengen. Opnieuw een bewering waarvan het maar de vraag is of kiezers in staat zijn om de houdbaarheid van ingebrachte stellingen daarover te toetsen en op basis daarvan een keuze te bepalen. Zo goed als zeker dat de Brexit – stemmers, die met name in Noord- en Noordoost-Engeland te vinden zijn, daar niet aan toe gekomen zijn, misschien zelfs nooit de gevolgen van de immigratie hebben ondervonden. Maar meer de irrationaliteit, de onzekerheid, de angst voor het onbekende hebben laten wegen en dus uitkwamen bij dat te houden, waarvan je zeker weet dat je het hebt of eens had. Zo iets moet het zijn geweest en die Britten zo hebben bewogen, dat wij nu mooi klaar zijn met de uitkomst. Hoewel het waarschijnlijk ook beter is om het zonder zulke partners verder uit te zoeken.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vragen bij het Brexit

  1. sjoerd zegt:

    Volgens mij hebben de Britten vooral in het begin geprofiteerd van het lidmaatschap. Ze waren bijna failliet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s