Een drijfnat pandemonium

Vanaf 28 mei, de datum waarop ik op Ameland was, tot aan 22 juni, de eerste volle dag van de meteorologische zomer, had Limburg zijn deel aan slecht weer, d.w.z. overvloedige regenval plus lage temperaturen en nul komma nul zonneschijn, meer dan ruimschoots gehad. Waar normaliter het gevoel van het hangen aan de laatste mem in onze provincie gemakkelijk opgeld doet, werden wij nu royaal bedeeld en hoefde de hand niet eens opgehouden te worden. We stonden vooraan en scoorden nu eens het hoogst, zelfs afgetekend merkten wij, toen uit verschillende bronnen te horen was dat men al die weken in Amsterdam en daaromtrent in de parken lag om van het heerlijke weer en de zonneschijn te genieten. Zo oneerlijk kan het dus ook verdeeld in de wereld zijn, als de laatste mem nu eens bij uitzondering niet je deel is. Zodat van enige opluchting – laten we het daar maar op houden, omdat leedvermaak toch te ver gaat – sprake was toen het nieuws in het kletsnatte Limburg doordrong dat Rotterdam, de Rijnmond en de Zuidhollandse eilanden ook hun deel hadden gehad van stortregens en wateroverlast. De wetmatigheid dat gedeelde smart per saldo wel halve smart is, leek zo maar van kracht te zijn geworden. Tot het moment dat er weer eens in Limburg te vroeg gejuicht was. En dat bleek dus gisteravond rond tien uur wel, toen de hel hier echt losbrak en zich een noodweer boven ons hoofd ontlaadde zoals ik in mijn leven nog niet denk te hebben meegemaakt.
Waardoor ik wel begreep wat een code oranje te betekenen heeft. De weergoden gingen er op een voor mij ongekende manier op los. Zo had ik het in mijn leven nog nooit meegemaakt, of het moet die keer zijn geweest, nu vijfentwintig jaar geleden, ook in de zomer, toen een zwaar onweer dat gepaard ging met val – en rukwinden Schimmert teisterde en er voor zorgde dat alle populieren langs de Kleverberg in de richting van het Ravensbos die al tot in de hemel reikten, stuk voor stuk als luciferhoutjes afknapten. Een dergelijk pandemonium, in uiteraard een andere vorm, brak dus gisteren los en hield dus een half uur lang ongebreideld huis. Met de ongewilde snoei van mijn bolacacia tot gevolg en de straat waaraan ik woon, zo zeer onder water gelopen dat doorgaand verkeer verder uitgesloten was. Wat in de veertig jaar dat ik hier woon, nog nooit is gebeurd, dus waaraan de kracht van het onheil wel af te meten is. Dat overigens ook weer ophield en over ging en ons allen verder ongemoeid heeft gelaten, zij het dat het nodige op te ruimen viel, met behoud van het gevoel dat we toch weer aan de beurt zijn gekomen, niet aan de laatste mem bleven hangen, zodat we er echt over mee kunnen praten. En ook nog eens goed. Wat ik bij deze dan ook heb gedaan.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een drijfnat pandemonium

  1. sjoerd zegt:

    Nou ja, bij mij kwam het aan de achterzijde naar binnen en liep het er aan de voorzijde weer uit… Ik ben tot half drie in de nacht bezig geweest met het ruimen van water in en om het huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s