Over stresslevels gesproken

Er wordt wat af gekeuteld en geleuterd in de weekendbijlagen van de Nederlandse dagbladen die kennelijk koste wat kost gevuld moeten worden, al is het met drie keer niks qua inhoud als de lezer een blik wordt gegund op de ondraaglijke leegheid van het bestaan van een volgende BN’er die er blijkbaar toe doet of waarvan op een of andere manier dat beeld bestaat. Een frappant staaltje van die oneindige niksigheid leverde het VK Magazine afgelopen zaterdag, waarin de conversatie tussen schrijfster Marion Pauw en haar Haarlemse schoonheidsspecialiste te lezen was en dat hier een letterlijke herhaling verdient:
‘Sorry, sorry, sorry’, zegt ze wanneer ze binnendendert in de Haarlemse schoonheidssalon. ‘File’. En daarna tegen Joëlle: ‘Heb je toevallig een paar losse euro’s. Ik trof het enige apparaat in Nederland waar nog muntgeld in moet’. Drukdrukdruk dus en zo ging het eigenlijk ook het hele afgelopen jaar, waarin ze niet alleen twee televisieseries schreef (‘Dat is echt keihard buffelen’), maar ook nog door Australië reisde, en en passant haar Amsterdams huis verkocht en ging samenwonen met haar nieuwe liefde Chris. Allemaal leuk, maar, zegt Marion, zich alvast uitkledend: ‘Eigenlijk vind ik het verschrikkelijk om steeds maar druk te zijn. Je stresslevel is dan continu te hoog, en dat kan niet de bedoeling zijn van het leven.’ Dus heeft ze besloten om voortaan eerder op de rem te gaan staan, meer in het moment te zijn. En vaker naar Joëlle te gaan, want daar rust je niet alleen van uit, die maakt je meteen vijf jaar jonger. ‘Serieus, als ik bij haar ben geweest, ziet mijn huid er nog weken goed uit. Zij is enorm vakkundig: zij weet echt alles.’ Over biologisch actieve ingrediënten bijvoorbeeld, en over vitamines en bindweefselmassage, die de ‘fybroblastenaanmaak stimuleert, die verantwoordelijk is voor de collagen en elastine vezels,’ aldus een bloedserieuze Joëlle die, het moet gezegd, inderdaad nul rimpels heeft. Dus, daar gaat ze, onderuit, bh-bandjes opzij, handdoekje erover, Japanse senchathee binnen handbereik, reiki-achtig, stressrelief-cd’tje op de achtergrond, oogjes dicht en – tiediediedie, tiediediedie, tiediediedie-dieee. Marion:’O, kut.’ Ja, die telefoon moet natuurlijk wel uit, anders heeft het geen zin. Nu nog even haar mond ontspannen ( Marion tegen de fotograaf: ‘Dat is altijd zo irritant: dan is het artikel superleuk en baal je ervan dat je stom op de foto staat’), diezelfde fotograaf en diens verslaggever de deur uit wereken en dan…..Hèhè, rust. Joëlle: ‘Had je nou geld in de meter gedaan?’
Waarmee dus, zucht, weer een pagina van het magazine was gevuld.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Over stresslevels gesproken

  1. Margo zegt:

    Ik heb er vluchtig overheen gelezen, alles letterlijk lezen lukt me echt niet. Het AD heeft bijlagen met iedere week een thema die het niveau van een schoolkrant niet ontstijgt. De rest van de krant is trouwens ook niet het lezen waard. In de Volkskrant lees ik meer, maar over het algemeen lees ik het nieuws op internet en vind ik in de krant alleen de wetenschappelijke bijlagen interessant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s