Het echte ongemak

Regelmatig loop ik er tegenaan. Eigenlijk zo vaak dat ik er daardoor van overtuigd ben geraakt dat het mij niet alleen kan overkomen. Het verschijnsel moet breder om zich heen gegrepen hebben, en hangt volgens mij direct samen met een groeiende behoefte aan aandacht. Duidelijk iets van deze tijd, met haar anonimiteit en de stilte in het eigen bestaan die de sociale media dan nog in enige mate opvullen of althans die indruk wekken. Wat zich lastig verhoudt met het feit dat de mens een sociaal wezen is, dat ergens bij wil horen en ook graag gehoord wil worden. Een verlangen dat de laatste jaren dus alleen maar dwingender wordt, te oordelen naar dat steeds veelvuldiger roepen om aandacht. Welke toename vooral opvalt als je er een beetje alert op bent en open staat voor de signalen die in die vorm worden afgegeven. Want wie echt bij de les is, die ziet bijna altijd van  die mensen die maar voortbebbelen, vooral zodra een vraag als teken van belangstelling is gesteld. Onderwerpen en aanknopingspunten genoeg. De genoten vakanties of vakantieplannen, de successen van kinderen en kleinkinderen, dat ene museum, die theatervoorstelling of dat exclusieve restaurant. Wat voorziet er eigenlijk niet in die diepere behoefte van zulke mensen om zich in het centrum van de belangstelling te plaatsen. En omdat die plek ook nog zo lekker voor hen voelt, zullen ze hem ook lang warm willen houden.
En wat helpt dan het meeste? Precies, de uitweiding over elke kwestie, gelegenheid of probleem, die dus niet lang genoeg kan duren, met behulp van details en finesses in het kwadraat en zo mogelijk herhaling op herhaling. Waarbij het verder niet aan de orde is of er om is gevraagd. Wat telt, is dat de spreker het woord heeft en houdt en daarin ook totaal gevangen is. Zozeer dat het ongeduld in de omgeving, het schuifelen op stoelen, het opzichtig geeuwen, de andere kant op kijken, het veelvuldig hoesten en zelfs de pogingen om degene die zo aan het woord is, er vanaf te brengen dan wel te onderbreken, in de verste verte niet landen, de persoon in kwestie compleet ontgaan en ook niet eraan besteed is, bezeten en bevangen als deze is door het eigen verhaal, de eigen beleving en het vermeende belang ervan. Op zich is dat als je met een groep bent of op een feestje nog enigszins te verdragen. Maar je bent dus niet jarig  als je iemand naast je krijgt die ook zo dringend verlegen zit om de goede vraag, die je dan ook prompt weet te stellen. Waarna het ongemak, het noodlot, zich pas echt aandient wanneer er geen ontsnappen meer mogelijk is als zo iemand doorlopend aan de bal blijft en niet van plan is om die nog af te geven..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen.... Bookmark de permalink .

3 reacties op Het echte ongemak

  1. Mack zegt:

    Een groot probleem. Hier werkt zo iemand die elke dag ongevraagd geschiedenisles geeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s