Mijn reality – tv

Voor de goede orde herhaal ik wat ik een paar logjes terug schreef, namelijk dat de wereld inderdaad een schouwtoneel is, waarnaar niet alleen via de televisie of het internet hoeft te worden gekeken. Mijn voorruit met zicht op de straat is het beste venster waardoor ik naar het volle leven kan kijken om met ijzeren regelmaat verrast te worden. Zodat al die versies van reality – tv met die doorgedraaide beelden van een platgeslagen werkelijkheid aan mij niet besteed zijn. Trouwens aan wie wel eigenlijk? Want met een beetje moeite en vooral met oog voor de details die het dagelijkse leven in zulke hoeveelheden bevat, is het voor ieder mogelijk om een eigen tv-programma te maken, waar beslist meer aan te beleven is. Ook omdat er geen glas of LED – scherm tussen zit en omdat wat zich zo dichtbij afspeelt, aanraakbaar is en dat luchtje heeft, waardoor het authentieker en ook iets van die waarnemer zelf wordt. Een paar oogopslagen zijn al voldoende om het leven in haar volle omvang en glorie te herkennen. Dat is tenminste mijn ervaring als ik het schouwtoneel dat de wereld is, zich vanachter mijn venster voor mijn ogen zie ontrollen. Waarna wat fantasie en dichterlijke vrijheid volstaan om van dat beeld een scene, een verhaal te maken, waaraan het dan ook goed vergapen is. Zonder een waardeoordeel. Het is een kwestie van kijken en zien en daar wat mee doen om weer verder te kunnen. Vooral met goede moed, waaraan naar mij toe ook wordt bijgedragen door dat jonge stel dat tegenover mij woont en dat zich zo zielsgelukkig toont met elkaar en met hun net een jaar oude zoon Sef.
Waardoor iedere vorm van cynisme, van melancholie of Weltschmerz wel in rook zal moeten vervliegen. Als je het al niet had, dan krijg je door hen beiden zo te zien, weer geloof in het goede in mensen en in alle kansen op geluk, dat blijkbaar toch nog steeds voor het oprapen ligt. Hoewel dat hele beeld ook weer pijnlijk contrasteert met dat oude echtpaar dat ook meer dan regelmatig bij mij langskomt en waarbij de harmonie niet echt meer zichtbaar is voor een buitenstaander. Zoals mensen die lang bij elkaar zijn, met elkaar vergroeien en zelfs op elkaar gaan lijken, zo kan ook de verwijdering ontstaan, waarin ieder de eigen gang gaat en dus maar wat doet zonder verder acht te slaan op de partner. Wat bepaald pijnlijk in beeld wordt gebracht door dat ouder echtpaar, dat geen kans ziet om zij aan zij over straat te gaan, maar op een steeds groter wordende afstand achter elkaar aan loopt. Met hem, of liever gezegd, zijn benen voorop die zich haasten om zijn hoofd achterna te gaan. Een teken van onverstoorbaarheid zogezegd, waar de vrouw tien, twintig en soms dertig meter achteraan holt. Altijd en net zo onverstoorbaar, alsof het niet meer anders kan. Waarmee mijn beeld van de werkelijkheid zich dus vult zonder dat het mij verder bedrukt. Omdat de keerzijde ervan, dat geluk aan mijn overkant, zich voortdurend laat zien en mij eraan herinnert dat het zaak blijft om goede moed te houden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s