Angsthazen en a.s. watjes

Vraag niet waarom en wanneer het zo is gelopen. Geen flauw idee. Feit is het in elk geval dat ze bij mij met bosjes langs komen, die kinderen die uitgerust met een valhelm zich aan het fietsen mogen wagen. Alsof ze daar dan veilig mee zijn. Met de ouders natuurlijk als veroorzakers van dat schouwspel omdat die zich met die uitrusting waar een kind nooit om vraagt, zichzelf wat voor de gek houden en tegelijk mogelijk zelfs in slaap sussen met hun zekerheid dat de veiligheid van hun dierbaarst bezit aldus wel geborgd moet zijn. Is dit dan de vooruitgang ten opzichte van hun eigen jeugd toen ze zonder zo’n malle voorziening zich ook aan het fietsen moesten wagen? Dat het verkeer drukker zou zijn geworden, is een te gemakkelijk argument als er vanuit wordt gegaan dat het kind toen en nu even kwetsbaar is en was. Waarmee de huidige generatie ouders dus eigenlijk in de kijker loopt, als ze zich daar niet op andere wijzen ook al in heeft gespeeld. Want kijkend naar feiten en omstandigheden, incidenten en voorvallen, is het lastig om tot een andere conclusie te komen. Afgezet namelijk tegen mijn eigen jeugd en terugdenkend aan de schooljaren van mijn drie dochters, is het toch op zijn minst opvallend te noemen dat de hoogbegaafdheid onder kinderen de laatste twee decennia hand over hand lijkt toegenomen. Waarbij de signalen uit mijn omgeving, zoals die dan toch trots en luidruchtig worden afgegeven door ouders of opa’s en oma’s, natuurlijk boekdelen spreken.
Met als keerzijde van die medaille de plotselinge groei van ADHD, autisme en dyslexie bij schoolkinderen, om maar eens de meest voorkomende diagnoses te noemen. Gevolg van een en ander is dat doorsnee – kinderen welhaast zeldzaamheden aan het worden zijn. Welk kind heeft tegenwoordig geen vlekje? De ouder met een kind zonder kon wel niet goed functioneren, want te weinig zijn of haar best hebben gedaan om het hele DNA – profiel van zijn of haar spruit afdoende in beeld te laten krijgen, zou zo maar een mening kunnen zijn. Omdat je immers voor je kind het beste hoort te willen. Waarvoor niets dan goed genoeg is en geen moeite te veel voor al die toppers die al bij hun geboorte per definitie haast op de Olympus geplaatst worden. Waar ze niet hoog en droog blijken, maar in feite bedreigd door alles en iedereen, met dus ook achter elke boom, waarvan er vele zijn, overduidelijk een beer. Met per saldo de alles overheersende vraag of de wereld nou echt zoveel bozer en anders is geworden. Of zijn het de ouders die banger en onzekerder zijn geworden, zonder te weten waarvoor en waardoor? Misschien omdat de wereld groter en moelijker te begrijpen is geworden, nu ze dag in dag uit thuis wordt gebracht. Zou dat gegeven van mensen angsthazen maken, die alleen nog maar aanstaande watjes groot kunnen brengen?
Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Angsthazen en a.s. watjes

  1. math zegt:

    Rob, nu sla je een paar planken mis. Vroeger gingen inderdaad meer zaken mis met de kinderen, doch de talrijkheid der grote gezinnen compenseerde wel een en ander. Door het grote aantal kinderen per gezin was de binding tussen ouder en individueel kind veel losser, veel minder.
    Hoogbegaafdheid is een gevolg van de genenpool waaruit geselecteerd wordt. Nu komt het zeer vaak voor, dat universitair opgeleiden met elkaar kinderen krijgen, hbo-ers met elkaar kinderen krijgen en aan de onderzijde wordt zelfs toegestaan dat zwakbegaafden met elkaar kinderen mogen krijgen, waardoor de schaar een grotere spreiding vertoont. De slimmen worden slimmer, de dommen dommer, de armen armer en de rijken rijker. De bijbehorende omgevingsfactoren en netwerken versterken deze ontwikkelingen. Je snijdt een onderwerp aan waar zeer veel bij komt kijken. Aan de kinderhelm alleen al is een hoofdstuk te wijden. Zelfs emoties mogen en moeten meegerekend worden in de besluitvorming. En vroeger, was er in de dorpen geen Aldi met een kinderhelm van € 6,99 als winstpakker. Mijn eerste tweedehans fiets kreeg ik pas met 10 jaar.

    • robschimmert zegt:

      Maar de plotselinge opkomst van hoogbegaafdheid, ADHD, dyslexie en autisme en andere gedragsvormen en – afwijkingen in de negentiger jaren is toch wel heel opvallend; zo opvallend en abrupt dat nauwelijks van een ontwikkeling gesproken kan worden. En fietsen met een helm: typisch een placebo. Bovendien is het een voorbeeld van risicomijdend gedrag dat alleen maar bange mensen kweekt. Onzekerheid, avontuur en spontaneiteit horen noodzakelijke elementen in een opvoeding te zijn om van kinderen ook weerbare mensen te maken die ook met het onvoorziene en niet te plannen gebeuren kunnen omgaan.

  2. Mack zegt:

    Ik geef van dit soort verschijnselen altijd maar John de Mol de schuld. Die zal wel zendtijd hebben geregeld voor de fabrikant van de helmpjes denk ik? Anders weet ik het ook niet.

  3. Emigrant zegt:

    Misschien is het Duitse inlvoed, want in Duitsland zijn helmpjes voor kinderen standaard. En jij daar dicht bij.

  4. pjotr zegt:

    ADHD is dat jongetje, dat altijd achterstevoren in de bank zat, Hij ging niet naar het voortgezet onderwijs.
    Autistisch was dat kind in de klas, dat “een beetje vreemd” was. Ook meestal weinig vervolgonderwijs.
    Dyslectisch was dat kind, dat alsmaar niet leerde lezen, tot wanhoop van de onderwijzer.
    In de tijd dat ouders 10 of 12 kinderen kregen, wist men niet beter. Nu per ouderpaar meestal niet meer dan 2 kinderen worden geboren, is men er wat zuiniger op geworden. Ouders willen wel, dat hun kinderen “goed terecht komen”. Als het niet lekker gaat op school, zoeken ze naar mogelijkheden om er iets aan te doen. De problemen waren er vroeger ook, maar de laatste decennia zoekt men naar mogelijkheden om die op te lossen.
    Die helmpjes is misschien wat overdreven, ofschoon hersenletsel bij verkeersongevallen een naar probleem vormen. Misschien zouden ouders er goed aan doen hun (opgeschoten) kinderen te instrueren niet te telefoneren, sms-en en chatten op de fiets. Dat zet waarschijnlijk meer zoden aan de dijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s