Zon en serotonine

Aan het bestaan van gelukshormonen is door mij heel lang geen geloof gehecht. Typische bakerpraatjes die het verdienden om naar het rijk der fabelen te worden verwezen. Uitvindingen van wetenschappers die hongerden naar succes en publiciteit, dus wel serotonine, endorfine en dopamine moesten bedenken om wat aandacht te vangen. Bovendien leverden ze ook nog eens daarmee koren op de molen van de sportscholen en fitnesscentra die ook wel verlegen zaten om wat extra argumenten om voor zichzelf reclame te kunnen maken. Dus aan scepsis geen gebrek bij mij, hoewel ik nog net geen complot vermoedde achter al die beweringen dat je van dat hardlopen, die inspanningen en ook nog eens de zon echt een gelukkig en blij mens kon worden. Ik kon er niets mee en had het gevoel dat het een geluid uit een andere wereld was, die dus de mijne niet was. Maar kennelijk is een eigen ervaring ervoor nodig om een zeker weten, een vaststaand inzicht aan het wankelen te brengen. Althans zo lijkt het mij momenteel te vergaan. Met een versterking van dat hele proces gedurende de afgelopen week sinds ik van Ameland terugkwam. Hoewel het al in zekere zin wortel had geschoten gedurende het afgelopen voorjaar dat geen voorjaar was of genoemd mocht worden, omdat de zon zich daarin bijna niet had laten zien.
Een verblijf van een week in Griekenland was ervoor nodig om dat gevoel van haar behaaglijke warmte nog eens te kunnen ervaren en om te beseffen dat zoiets of de mogelijkheid daarvan nog wel degelijk bestond. Was het vervolgens in de maand mei weer karig met de uren zon gesteld, die somberte overtrof zichzelf alleen maar gedurende de afgelopen week, tijdens welke een grijs en nat deken over in elk geval het Zuiden van Limburg hing, om zo een bron van mismoedigheid te worden. En die kon ook nog eens aanzwellen door de wetenschap dat die grijze deken zich beperkte tot onze omgeving, waar de rest van Nederland zich eigenlijk de hele week mocht verheugen en koesteren in de zomerzon met de bijbehorende heerlijke temperaturen. Zodat wij ons schraal en karig bedeeld mochten en nog mogen voelen met die voortdurende mist en vochtigheid en een thermometer die de stand van achttien graden niet eens passeert. Met alle gevolgen vandien voor mijn gemoed en humeur. Niet dat ik in volslagen mineur ben beland, maar vrolijker lijkt toch echt anders. Waardoor bij mij langzaamaan de idee begint te ontstaan dat dat ontbrekend zonlicht, die grauwsluier tot een tekort aan serotonine bij mij heeft geleid, tot een kommervol bestaan van dat gelukshormoon in mij. Waardoor ik mij tegelijk afvraag of hier dan de stelling bevestigd wordt dat wijsheid uiteindelijk en blijkbaar proefondervindelijk en ervaringsgewijs met de jaren komt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Zon en serotonine

  1. Emigrant zegt:

    Het kan ook een tekort aan vitamine D zijn.

  2. sjoerd zegt:

    Emigrant heeft gelijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s