Een democratisch verdienmodel

In bestuurlijk Nederland heerst nog altijd de opvatting dat schaalgrootte en democratie niet op gespannen voet met elkaar hoeven te staan. Small is beautiful is niet per definitie de gedroomde afspiegeling van het democratisch ideaal. Integendeel zelfs. Pas in een grootschaliger setting zal het democratisch verdienmodel werkzaam blijken en kan bestuurd worden langs kostenneutrale weg. Vandaar, zou je haast denken, die voortdurende drang naar een volgende stap in de bestuurlijke herindeling. Waarin het dorp als bestuurlijke eenheid allang niet meer de norm is. Te duur geworden, omdat democratie blijkbaar haar prijs heeft, die alleen maar hoger wordt in deze tijd. Geen ontkomen meer aan een gemeentebestuur op afstand en een burger voor wie de lokale democratie ook een abstractum wordt, met gekozen vertegenwoordigers die alleen maar namen zonder gezicht zijn. Want zo is het met de lokale democratie gesteld, met spelers die nog slechts op het eigen kompas varen, dus hun eigen gang gaan. Tot frustratie van de burger, die zich zelfs in zijn eigen gemeentelijke omgeving machteloos waant, bij gebrek aan een entree tot de macht, ondanks haar nabijheid en voelbare aanwezigheid. Zo was het in de tijd dat de vroede vaderen nog heersten en elke vorm van inspraak en meedenken aan hun laars lapten, wat tot in de tachtiger jaren van de vorige eeuw kon duren. Met een gezag dat zelfs de bereidheid tot lippendienst aan het democratisch proces en de burgers niet bezat, maar het wel als zodanig deed voorkomen.
Waardoor een Schimmertse gemeenschap, zonder ook maar gehoord te zijn, in het jaar 1982 in een ommezien werd ondergebracht in een groter geheel, de gemeente Nuth, zonder dat daar affiniteit mee bestond. Maar zo ging dat toen, zonder dat gedane zaken een keer konden nemen. De Schimmertenaren moesten het ermee doen en konden tegelijk naar een serieuze redengeving fluiten. Zo werkte de lokale democratie toen en werkt ze nog altijd, tot op de dag van vandaag, als weer dat oude liedje van een herhaalde herindeling aan de orde is. Met een volgende stap in gemeentelijke schaalvergroting. Met opnieuw volksvertegenwoordigers die hun eigen gang gaan, want functioneren zonder last en ruggenspraak, dus zich opnieuw niets aan de burgers gelegen laten liggen ten koste van dat hogere bestuurlijke ideaal dat vertaald wordt in de heilige koe van het democratisch verdienmodel. Met als gevolg dat de Schimmertenaren in een nog wezensvreemder bestuurlijke omgeving worden ondergebracht en men opnieuw naar uitleg kan fluiten. Met de logische slotsom dat alles dat er bestuurt in die dertig jaar tijd geen bal heeft bijgeleerd, waar de burger op alle fronten stukken wijzer en mondiger is geworden. Zodat het meer dan vanzelfsprekend is dat het serieus nemen van al die volksvertegenwoordigers in de gemeenteraad een onmogelijke opgave is geworden, als domheid en wereldvreemdheid zich zo heeft samengebald in die zeventien hoofden en zinnen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een democratisch verdienmodel

  1. sjoerd zegt:

    Amen…

  2. math zegt:

    En overigens ben ik van mening dat Zuid-Limburg één gemeente moet worden en de provinciale bestuurslaag sowieso overbodig is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s