De oversteek naar Ameland

Een eerste bezoek aan een van de Waddeneilanden – want daar was in mijn geval dus sprake van – levert zoveel indrukken en ervaringen op, dat het bestek van een enkel logje daarvoor echt te beperkt is. Alleen al de boottocht, de oversteek van Holwerd naar Nes op Ameland, is een belevenis op zich en blijkt ook van een omvang en impact te zijn die in het verre Limburg voor onmogelijk moest worden gehouden, niets anders dan een abstractie kon zijn. Want de schaal waarop die overzet door Rederij Wagenborgen wordt verzorgd, overtrof alle verwachtingen. Zoals het ook niet te vatten is, argeloze passagier als je bent, dat die boottocht zeker drie kwartier moet duren. En dat terwijl je Ameland zo voor je ziet liggen, als je op het Friese vasteland staat te wachten om jezelf in te schepen. Waarna snel blijkt dat de vaart van dat schip niet in een rechte lijn gaat, maar zigzaggend moet gebeuren, exact door een afgebakende vaargeul, om niet vast te lopen op een wad, dat bij hoog water slechts anderhalve meter onder het wateroppervlak blijkt schuil te gaan. Zoveel werd in ieder geval duidelijk toen het bij de terugtocht laag water was en er een geschat getijdeverschil van zo’n twee meter zichtbaar werd.
Vandaar dus die drie kwartier die de oversteek moest duren en die, wonderlijk genoeg, door grote hoeveelheden passagiers benut werd om vrachten bier, borden friet en de nodige kroketten en frikadellen in te slaan en naar binnen te werken. Met meteen een treffende gelijkenis met het gedrag van mensen op andere veerboten, zoals bij Puttgarden, Dover of vroeger het veer van Breskens naar Vlissingen waar in de korte tijd van de oversteek de drank ook overdadig pleegde te vloeien en op het waarom waarvan ik nooit een antwoord had. Zoals datzelfde raadsel nu ook op de Waddenzee onopgelost bleef, maar Rederij Wagenborgen wel de lachende derde was en in de handen wreef bij omzetten die in zo korte tijd verwezenlijkt werden. Omdat mensen kennelijk net mensen zijn en aanbeland in zo’n gebied tussen niks en niemand niet anders kunnen en willen, dus wandelende vraagtekens blijven. Wat dan maar zo moet zijn, zoals het verder alleen maar kan amuseren, te meer omdat je op het water, ook al is het maar even, toch los van alles bent en alles dus anders mag en moet zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De oversteek naar Ameland

  1. Mack zegt:

    Ameland. Daar gingen we met school heen. Ik vond het niet leuk, zoals ik alles niet leuk vond op school, behalve de lessen, die gingen wel.

  2. sjoerd zegt:

    Ik heb dat nooit begrepen en ik zat van het begin tot het einde naar de zee te kijken…

  3. Peter zegt:

    om over na te denken: “Omdat mensen kennelijk net mensen zijn en aanbeland in zo’n gebied tussen niks en niemand niet anders kunnen en willen, dus wandelende vraagtekens blijven. Wat dan maar zo moet zijn, zoals het verder alleen maar kan amuseren, te meer omdat je op het water, ook al is het maar even, toch los van alles bent en alles dus anders mag en moet zijn.” rake observatie. je geeft ook de regie uithanden ook al is het de firma Wagenborgen, je deelt elkaars lot van passagier en dat mag even gevierd worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s