Nogmaals de Peloponnesos

Omdat Lonely Planet de Griekse Peloponnesos als meest aantrekkelijke reisbestemming in Europa heeft gekwalificeerd, herhaal ik hier – weliswaar bewerkt – het logje dat ik drie weken geleden schreef over onze rondreis over dat schiereiland en dat wel voorwerk kon zijn geweest voor de publicatie in deze beroemde reisgids:
Het is ondoenlijk om binnen het caleidoscopisch beeld dat onze zevendaagse rondreis over de Griekse Peloponnesos opleverde al tot een ordening van de duizend-en-een indrukken te komen, die werden opgedaan in dat bijna aards paradijs. Waar alles in volle bloei leek te staan. En in ongekende hoeveelheden. Oogverblindend resultaat van de vrije gang die moeder Aarde en de natuur er kunnen gaan. De ijsbloem, de bougainvillea, de oleander, de paarse wingerd. Te veel om op te noemen, maar genoeg om voortdurend verbaasd en verrukt te zijn over zoveel spontaan groeiende en bloeiende schoonheid. Waarbij het wat alle verrukkingen betreft bij lange na niet bleef. Neem alleen al die keten van oogverblindend mooie baaien die aan de randen van dat grootse Griekse schiereiland te vinden zijn, de ene aan de Egeïsche Zee nog mooier dan de andere aan de Westelijke kant, aan de Ionische Zee. Met telkens weer dat onwaarschijnlijk heldere en azuurblauwe water. En uiteraard die kustplaatsjes, meestal vissersdorpjes, die altijd op de zoveelste heerlijke plek ontstonden.
En daar tot leven kwamen om door de tijd en de eeuwen heen te blijven zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren, dus gewoon een lust voor het oog en om er te leven. Een irenisch en paradijselijk decor waarin de mens zichzelf is gebleven en een natuurlijke staat van vriendelijkheid en warmte heeft kunnen vinden. Want zo laten de Grieken die daar woonachtig zijn, zich zonder uitzondering kennen en zien. Maar zou je ook niet als je zo mag leven, bijna mijlenver verwijderd van de grote, boze wereld die je klaarblijkelijk daar nog met rust wil laten en je de gelegenheid geeft om het talrijke erfgoed uit de klassieke oudheid, bron van onze westerse beschaving, te bewaren, bewaken en in ere te houden? In Mycene, Olympia, Epidauros, bijvoorbeeld. En als dat hele tafereel op die Peloponnesos zich mag koesteren in een werkelijk aangename zon, die het nooit af laat weten, terwijl de Griekse keuken zich daar nog in haar meest natuurlijke en oorspronkelijke vorm laat ervaren, dan kan het toch nauwelijks nog verbazing wekken, dat wij met de landing op Schiphol gisteren weer met de voeten op aarde kwamen, want terugkeerden uit dat aards paradijs dat de Peloponnesos heet.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Nogmaals de Peloponnesos

  1. Mack zegt:

    Je begint een visie te ontwikkelen die kennelijk overgenomen wordt. Eerst de Giro, en nu dit weer.

  2. sjoerd zegt:

    Superb..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s