Een reis in de tijd

Het kan niet waar zijn dat het mij alleen overkomt. Dat weiger ik gewoon te geloven. Wie maakt het niet mee om zijn of haar jeugdig alter ego weer eens terug te zien, maar dan in de context van de dag van vandaag? Toen wordt nu, terwijl voor de rest alles hetzelfde blijft als om aan te tonen dat menselijk gedrag, althans bepaalde vormen ervan, beslist van alle tijden kan zijn. Zo ontkwam ik ook weer eens niet aan die haast vertrouwde schok van herkenning die ik zo nu en dan onderga als ik mijzelf in een andere gedaante terug denk te zien. Hoewel schok eigenlijk niet het juiste woord is en beter een golf of een vleug genoemd mag worden omdat er ook nog zoiets als weemoed in die gemoedstoestand zit, naast die overduidelijke herkenning. Die mix maakte zich van mij meester toen ik aan de overkant van de straat waar ik woon, een jongetje van zeven, acht jaar eraan zag komen. Duidelijk op weg ergens heen. In dit geval naar de dorpskermis, die op maandagen het domein van de kinderen heet te zijn. Beter daarvoor toegerust kon hij niet zijn. De blijde verwachting dat hij daar voor het eerst in zijn eentje op het kermisplein zijn ronde mocht doen, sprong er aan alle kanten bij hem vanaf.
De spanning was van zijn tred af te lezen, zo drukte het gewicht van het moment en deze gang op hem en kreeg zijn meest uitgesproken accent in de schoenen die hij voor deze gelegenheid en voor de eerste keer aan mocht. Om de vier, vijf passen hield hij stil om zijn sneakers met hun witte zolen nog eens grondig te vorsen en vooral te controleren of er nog geen vuiltje op en aan zat. Met trots en omzichtigheid herhaalde hij in die terugkerende cadans de inspectie van dit grootse bezit dat dit gewichtig debuut nadrukkelijk bevestigde. De witte onderkant ervan werd aandachtig en ook bezorgd bekeken, ja zelfs onder de loep genomen, bewust als hij ervan leek dat hij bij dat eerste alleen verschijnen in een openbaarheid die een kermis toch is, er keurig en goed op moest staan. Het was hem ook zo op het hart gedrukt. Zodat hij zichzelf en ook zijn moeder niet wilde, nee, niet mocht teleurstellen. En zo vervolgde hij zijn weg om op het kermisterrein te komen, zijn ogen daar uit te kijken, eigenlijk onder te gaan in die baaierd van klanken, bewegingen, beelden en indrukken. Waaruit de eerste onvergetelijke dag van zijn leven zou resulteren. Want leer mij het jongetje kennen dat daar zo liep en dat ik wel kon zijn nadat ik vijfenzestig jaar in de tijd gereisd had.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een reis in de tijd

  1. math zegt:

    Melancholie, prachtig!

  2. Peter zegt:

    ja erg mooi

  3. sjoerd zegt:

    Ik heb aan de kermis eigenlijk weinig herinneringen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s