Mijn fietsverleden

Nu de fietser in mij weer is opgestaan, beginnen de herinneringen aan mijn vorige leven op twee wielen om voorrang te strijden. Niet dat daarbij sprake is van heldendaden of weet ik wat voor exploits. Ook doemen er nu niet opeens beelden van trektochten op die toen immers zo in zwang waren, hoewel ze natuurlijk wel bij mij voor de geest komen, die fietsers die met hun volle fietstassen met daaraan hangend dat onvermijdelijke steelpannetje en met vlaggetjes aan beide zijden van het stuur, in de zomermaanden aan mijn oog voorbijtrokken op weg naar onbestemde verten, waarvan ik als jonge jongen alleen maar mocht dromen. Niet dat dat mij met jaloezie vervulde. Echt niet en dat gebeurde ook gewoon niet omdat het er toen bij je werd ingehamerd dat je je lot zoals het was en zich voordeed, maar had te dragen. Met de boterham met tevredenheid toen als gegarandeerd rantsoen. Het is een beeld, een herinnering die onverbrekelijk bij je jeugd hoort, zoals de fiets daar evenzeer bij paste omdat ze je wereld toch groter maakte en de mogelijkheden daartoe ook gaf. Want een auto was nog op geen stukken na binnen ieders bereik. Zodat die tweewieler je onafscheidelijke metgezel werd bij jouw ontdekking van de wereld om je heen. En uiteraard kon ik daarop gezeten ook nog eens mijn dromen dromen en vergezichten fantaseren tijdens mijn fietstochten naar mijn school in Utrecht. Waartoe tijdens die twintig kilometer heen en ook nog eens terug alle mogelijkheden zich voordeden.
Ga er maar vanuit dat ik toen, op mijn weg langs de Lek, Schalkwijk, Houten en Mereveld heel wat Touretappes heb gereden plus de nodige cols in mijn verbeelding heb bedwongen. Waarbij ik mij nog het beste mijn stijlvolle tred en lichte pedaalslag herinner waarmee ik de brug over het Amsterdam – Rijnkanaal bedwong als was het zo’n col van eerste categorie, een Tourmalet of Galibier. En uiteraard ging dat des te gemakkelijker als ik maar even de gedaante aannam van Charly Gaul of Federico Bahamontes, de klimgeiten van toen en mijn inspiratoren die mij op weg naar school in Utrecht of naar huis in Culemborg hielpen. Want je moest immers wat om zo’n fietstocht wat korter te doen voelen. Hoewel het mijn eigen keus was om het te doen. Het gaf mij een gevoel van vrijheid en tegelijk ook het idee dat ik er echt helemaal bij hoorde omdat ik net als iedereen mijn fiets in de fietsenstalling zetten kon, waar ik mij doorgaans toch die uitzondering voelde omdat ik met de trein en de bus naar school kwam. Typisch een buitenbeentje. Wat, kwetsbaar als ik toen was, best ongemakkelijk voelde. Vandaar dat in feite nergens voor nodige gefiets. En gek genoeg dat het juist dat beeld is, dat van die eenzame fietser stoempend door het boerenland dat Houten en Schalkwijk nog omgaf, dat als eerste prominent bij mij naar boven kwam. Zou het daarmee voer voor psychologen zijn?
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn fietsverleden

  1. sjoerd zegt:

    Ach, ik ben jaren met de fiets van Hoensbroek naar mijn werk in Geleen gegaan, weer of geen weer. Dat terwijl mijn auto in de garage stond…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s