Na het Songfestival

Hoewel het al weer drie dagen achter de rug is, kan en mag het media-event dat het Songfestival geworden is, toch niet onbesproken blijven. Ik zou wel gek zijn als ik er helemaal niks over liet horen terwijl een krant die zichzelf hoogst serieus neemt, de Volkskrant, er dagenlang drie, vier pagina’s aan wijdde en er telkens ook nog eens vier van zijn journalisten op zette. Wie ben ik dan dat ik daarover het zwijgen er toe doe, dat zelfs zou wagen of de gedachte eraan heb. Vandaar dat ik dus maar meteen aftrap met deze verantwoording voor een actie die ik dertig, veertig jaar aaneen achterwege heb gelaten. Omdat het mij niet interesseerde, geen greintje enthousiasme bij mij opriep. Waarin ik mij nog lang gesteund voelde omdat er nauwelijks nog ergens over dat hele songefestival gerept werd. Er moest kennelijk een nieuwe generatie opstaan om dit evenement opnieuw te ontdekken en uit te vinden. Wat zo ongeveer na de eeuwwisseling haar beslag kreeg, toen de tijden van Corry Brokken, Teddy Scholten en Teach In weer stilletjes aan begonnen te herleven en er een nieuwe cultus kon ontstaan die inmiddels is uitgegroeid tot een ware hype. Zodat ik mij er ten langen leste ook niet meer aan kon onttrekken, omdat je nog wel enigszins op de hoogte moet blijven van hetgeen er om je heen gebeurt. Want voor wereldvreemdheid blijf ik tot mijn laatste snik passen.
Bijna logisch dus dat ik mij daarom onverhoeds bekende en bekeerde tot de supportersschare van onze nationale held Douwe Bob, van wie ik trouwens voordien nog nooit had gehoord en die ik na zaterdag ook wel weer snel zal vergeten. Ondanks het door hem in de finale van het songfestival geleverde bewijs dat niets en niksigheid ook zijn gradaties heeft en hij in elk geval nog tot de kwalitatief hoogste klasse ervan wist door te dringen. Zodat we ons voor hem, zijn liedje en voor onszelf niet hoefden te schamen omdat hij zich in ieder geval nog in positieve zin wist te onderscheiden tussen alle bombast en heksenketel welke bijeen genomen niets meer waard was dan nul komma nul, waarvoor het predicaat ‘veel geschreeuw en weinig wol’ nog te hoog gegrepen was. Mag ik het een mestvaalt van klanken noemen die bij elkaar in de verste verte niet de kwalificatie van muziek benadert. Oorverdovend en grotendeels ook nog niet eens om aan te zien. zodat ik nog niet eens ampel beraad nodig had om tot de conclusie te komen dat deze zit eenmalig is geweest. Voor mij tenminste wel. Omdat ik teveel op mijn welzijn ben gesteld dan dat ik mij nog eens blootstel aan deze noodlotssymfonie die zichzelf de naam van Eurovisie Songfestival heeft toegekend.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Na het Songfestival

  1. Mack zegt:

    Ik vind wel dat je qua nationalisme wat afgestompt gedrag vertoont.

  2. Mack zegt:

    Verder ben ik het wel eens.

  3. sjoerd zegt:

    Ik mag niet oordelen, ik heb het deze eeuw nog niet gezien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s