Hilarisch in Hellas

De afgelopen zeven dagen heb ik weer eens aan den lijve ondervonden wat het is om een uitwedstrijd te moeten spelen, om op onbekend terrein te moeten acteren. Waar het allemaal anders reilt en zeilt dan in de eigen vertrouwde omgeving, dus de bekende aanknopingspunten opeens verder te zoeken zijn of helemaal uit het zicht zijn verdwenen. Met als gevolg dat je volledig op jezelf en je eigen gevoel bent aangewezen. Logisch dat het dan wel eens anders loopt dan je zou wensen. Wat mij dan ook een paar keer grif overkwam, overigens zonder fatale of foute gevolgen. Eerder met ridicule consequenties en dus voorvallen waarin ik mijzelf middelpunt en aanleiding van de hilariteit wist. Maar wel eigen schuld, dikke bult omdat ik het zo nodig weer pico bello moest doen en daarbij alles even vergat. Met als meest sprekende voorbeeld die situatie in het laatste hotel waar we zouden overnachten. Het was Paaszondag voor de Grieken, die allen op dat moment breeduit aan tafel zaten. We waren in Loutraki, waar bij ons hotel geen parkeerplek te bekennen viel. Dus stopten we even, zetten de bagage op de stoep en ging ik ergens verderop een plaatsje voor de auto vinden. Wat per slot van rekening redelijk vlot verliep. Waarna ik mij naar de ingang van het hotel, naar de bagage spoedde. De twee koffers nam ik ter hand, een links en een rechts, om zo achter mijn lief door de draaideur naar binnen te gaan. En wie zich de situatie een beetje voor de geest kan halen, voelt al aan wat er stond te gebeuren.
Alleen ik dus niet, te druk als ik het had om zo snel mogelijk binnen te komen, maar om ook direct te merken dat dit soort haastige spoed eigenlijk zelden goed is. Want met twee koffers tegelijk in een ouderwetse, smalle draaideur is vragen om moeilijkheden. Wat dus betekende dat er nog niet eens een slag daarmee was gemaakt of het was ‘boem is ho’ en klem zat Rob met zijn bagage in die horde die hij zo snel wilde nemen. Geen beweging meer in te krijgen. De deur ging niet vooruit en ook geen millimeter achteruit. Dus stond ik daar, achter en tussen glas, alleen met mijn koffers en verloren. Met de Grieken aan de Paasmaaltijd en mijn lief die de vermakelijkheid en de humor van de situatie op dat moment wel op haar waarde wist te schatten, dus vrij snel in een lachbui terecht kwam. Zo heb ik daar in dat ongemak zo’n vijf minuten doorgebracht, zonder dat er iets gebeurde. Het was immers laat in de zondagmiddag en nergens een kip te bekennen. Tot het lot, het geluk mij toelachte en een Griek die bij het hotelpersoneel bleek te horen, zag hoe ik in mijn eigen gedrang was terecht gekomen en begreep dat ingrijpen nodig was omdat de hele entree van zijn hotel aldus geblokkeerd werd. Waarna hij met wat handigheid en genoeg spierkracht en mijn wil om ook de goede kant op te willen werken, de draaideur weer zachtjesaan in beweging kreeg en ik met koffers en al in de lounge terecht kwam, in het besef dat ik in dit deel van deze uitwedstrijd in mijn eigen doel had gescoord. Wat dan gemakkelijker gebeurt omdat je dan veel sneller je hoofd verliest, weet ik weer eens maar al te goed.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Hilarisch in Hellas

  1. sjoerd zegt:

    Ik geloof ik was niet meer bijgekomen van het lachen…

  2. L zegt:

    Hahaha, geweldig verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s