Terug uit het aards paradijs

Het is ondoenlijk om binnen het caleidoscopisch beeld dat de zevendaagse rondreis over de Griekse Peloponnesos opleverde al tot een ordening van de duizend-en-een indrukken te komen. Die hielden maar niet op met zich aan te dienen, daar in dat bijna aards paradijs, dat in elk geval wel de kraamkamer van onze vaderlandse tuincentra kon zijn. Wat stond er nou niet in bloei? En in wat voor een ongekende hoeveelheden. Hier dus de bollenvelden en Intratuin, daar moeder Aarde en de natuur die vrijelijk hun gang gaan, met een oogverblindend resultaat. De ijsbloem, de bougainvillea, de oleander, de paarse wingerd. Te veel om op te noemen, maar genoeg om voortdurend verbaasd en verrukt te zijn over zoveel beschikbare en spontaan groeiende en bloeiende schoonheid. Waarbij het wat alle verrukkingen betreft bij lange na niet bleef. Neem alleen al die keten van oogverblindend mooie baaien die aan de randen van dat grootse Griekse schiereiland te vinden zijn, de ene aan de Egeïsche Zee nog mooier dan de andere aan de Westelijke kant, aan de Ionische Zee. Met telkens weer dat onwaarschijnlijk heldere en azuurblauwe water. Alsof een reclamefolder zich voor je ogen ontrolt. En uiteraard die kustplaatsjes, meestal vissersdorpjes, die niet uitgevonden kunnen zijn, maar op de zoveelste heerlijke plek ontstonden.
En daar tot leven kwamen om door de tijd en de eeuwen heen te blijven zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren, dus gewoon een lust voor ons oog en om er te leven werden. Een irenisch en paradijselijk decor waarin de mens zichzelf wel kon zijn gebleven en een natuurlijke staat van vriendelijkheid en warmte heeft kunnen vinden. Want zo laten de Grieken die daar woonachtig zijn, zich zonder uitzondering kennen en zien. Maar zou je ook niet als je zo mag leven, bijna mijlenver verwijderd van de grote, boze wereld die je klaarblijkelijk daar nog met rust wil laten en je de gelegenheid geeft om het talrijke erfgoed uit de klassieke oudheid, bron van onze westerse beschaving, te bewaren, bewaken en in ere te houden? In Mycene, Olympia, Epidauros, bijvoorbeeld. En als dat hele tafereel op die Peloponnesos zich mag koesteren in een werkelijk aangename zon, die het nooit af laat weten, terwijl de Griekse keuken zich daar nog in haar meest natuurlijke en oorspronkelijke vorm laat ervaren (want hoezo conserveringsmiddelen), dan kan het toch nauwelijks nog verbazing wekken, dat wij met de landing op Schiphol gisteren weer met de voeten op aarde kwamen, want terugkeerden uit dat aards paradijs dat de Peloponnesos heet. Waar uiteraard best wat bij op te merken valt. Maar daarover een andere keer meer.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Terug uit het aards paradijs

  1. sjoerd zegt:

    Haha, nou weet ik ook waarom ik zo vaak bij Intratuin ben…. Om dat Griekse gevoel op te doen.

  2. math zegt:

    Rob, zou je niet gaan schilderen? Wat een gave van het woord!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s