Limburgse rituelen

Misschien is de bril waarmee ik naar Limburg kijk, naar de mensen, hun cultuur en hun gewoonten, wat vervormd door de lange tijd die ik er al woon. Hij kan best een beetje daardoor beslagen zijn waardoor mijn zicht wat minder scherp en objectief en gekleurder en vertekender is geworden. Ik weet het niet. Tegelijk ben ik mij er wel van bewust dat mijn blik op de wereld rondom mij, dus mijn directe omgeving, in de loop der tijd minder verwonderd is geworden en vaker vervuld is van een zekere bewondering voor de wijze waarop hier in het Zuidelijkste deel van het land vorm wordt gegeven aan alle mogelijke facetten van het leven, zelfs aan de meest alledaagse aspecten ervan. Wat zich niet verhoudt tot de nogal eens botte en smalende wijze waarop met name vanuit de Randstad Limburg en zijn bewoners vaker op de korrel worden genomen. Volkomen ten onrechte, weet ik inmiddels, zoals het tegelijk de stelling en wijsheid bevestigt dat onbekend onbemind maakt en dus een vrijbrief lijkt voor het uitspreken van vooroordelen. Maar waarom moet wat hier usance is, nou vreemd of raar gevonden worden als de buitenstaander ernaar kijkt? Wat mij betreft is daar geen enkele reden of aanleiding voor. Het is eerder een argument om er waardering voor te hebben en daarmee de kant op te gaan van de nu breed geaccepteerde vaststelling dat de Limburger als geen andere Nederlander de kunst van het Bourgondisch leven zou verstaan. Zonder dat daarin overdreven moet worden.
En zoals dat dus is zoals het is, zo kent het Limburgs leven met haar gewoonten, nog genoeg variaties en bijzonderheden die net zo’n onomstreden waardering verdienen. Om maar eens een voorbeeld te noemen van een gebruik, een ritueel dat mij iedere keer weer vervult van bewondering, dan is dat de stijlvolle wijze waarop steeds, ook door tussenkomst van de kerk en de priesters, vorm wordt gegeven aan het uitvaartceremonieel. Met vooral de respectvolle en tegelijk ingetogen invulling ervan. Met zoals gezegd, de religie en het ritueel als de middelen die helpen om aan de gebruikelijke gevoelens inhoud, vorm en uiting te geven. Zonder overdrijving, zonder misbaar, maar ingetogen, respectvol en voortdurend naar de maat en het besef van wat kan en wat niet kan in de gegeven situatie. Het effect dat dit sorteert, is een algemeen gevoel van berusting en welbevinden, waardoor het oppakken van de draad van het leven voor de nabestaanden eens zo lichter wordt. Met daaromheen een gemeenschap die dit ziet en gelijkelijk ervaart. Dat heb ik in vijf, zes maanden tijd een aantal malen zich voor mijn ogen zien afspelen. Waardoor ik wel moest concluderen dat het goed was zoals er in Limburg met dood, afscheid en begraven of cremeren wordt omgegaan en ik waarachtig niet zou weten hoe dat nog beter zou kunnen. Nee, er zou een voorbeeld aan genomen kunnen worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Limburgse rituelen

  1. sjoerd zegt:

    Laat ze maar Rob, ik zou niet in de Randstad willen wonen…

    • Sjannes zegt:

      Ik denk dat ik Limburgse en Randstedelijke ceremoniën wel kan vergelijken. Datgene wat jij omschrijft, zie ik ook hier om mij heen (Noord Holland) Ik was onlangs nog weer in Zuid Limburg bij een crematie. Iedere ceremonie heeft zo zijn eigenheid, maar wat bedoel je met typisch Limburgs?

      • robschimmert zegt:

        De aankleding, het warme bad dat een uitvaartmis met al haar vormen toch vaak kan zijn. Met daarnaast en daarin de ruimte voor de gemeenschap, het verenigingsleven dat nog altijd een rol speelt. En vergeet niet de volgestroomde kerk bij zo’n gelegenheid. Wat hier althans usance is bij het overlijden van een dorpsbewoner, bijna een wetmatigheid. Daar ben je bij, net zoals een schutterij en een fanfare die hun rol in de mis krijgen. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat zoiets in al haar volheid en omvang ook in een klein Noordhollands dorp (in het Waterland?) gebeurt.

  2. fialas zegt:

    mooi en heilzaam is ook de zeswekendienst, of de jaardienst, waarin nog eens gebeden wordt voor de ziel van de destijds overledene.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s