Duitsland, een voorbeeld

De tijden veranderen en kunnen zo maar in hun tegendeel gaan verkeren. Met de jaren begin ik dat aan den lijve te ondervinden. Aanvankelijke twijfel werd verwondering, die zich waarachtig ontwikkelde tot een zekerheid, een veilige gedachte. Zo is het met mij de laatste jaren gegaan, met mijn kijk op de Oosterburen, met mijn gevoel bij Duitsland. En zou ik de enige zijn die die omslag in het gemoed heeft ervaren? Wie al een beetje ouder is, zal moeten hebben gemerkt dat die aanvankelijke afkeer van de mof, zoals we die haast collectief ingepeperd kregen, in de loop van nog niet eens zo lange tijd een tegengesteld gezicht aannam. Waren de bierbuiken, Franz Josef Strauss, het verloren WK in 1974 en de kuilen aan het Noordzeestrand in de eerste tientallen jaren na het eind van de Tweede Wereldoorlog genoeg om onze rancune te bevestigen en zelfs te versterken, er is weinig voor nodig geweest om dat sentiment tot bedaren te brengen en in haar tegendeel te doen verkeren. Met het eind van de tachtiger jaren als scharnierpunt als Nederland de frustratie van zich af voetbalt tijdens een Europees Kampioenschap in Duitsland. En een doorslag die zeker in die ontwikkeling werd gevormd, was de val van de Berlijnse Muur in 1989. Toen moet er een kentering tot stand zijn gekomen in ons denken en voelen over en onze verhouding met de Oosterbuur. Met name bij de wat ouderen onder ons. Nog niet eens zo zeer in de negentiger jaren, maar vooral na de eeuwwisseling ging het in die omslag heel snel.
Wat vooral zijn oorzaak moet hebben gevonden in reeksen maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland die vorm kregen en onontkoombaar over ons heen kwamen. Niets aan te doen, maar wel met een groeiend ongenoegen tot gevolg over de vergroving, waartegen niets te beginnen was. Nederland raakte meer en meer gevangen in rellerigheid, frustraties en een groeiende verongelijktheid. Plus permanente onrust in de samenleving. Niet echt aangenaam en bepaald anders dan de relatieve rust, het behoud, welke in Duitsland merkbaar was en eigenlijk overal waar je kwam, je omringde. Of het in Aken was, in de Eiffel, Weimar, Rostock, Embden of Essen dan wel Trier. Het leven rolde er voort zonder aanhoudende grote of schokgolven. De Duitser, Duitsland had zijn bestaan op orde, zag en voelde je als Nederlander. En dat enkele probleem dat zich onherroepelijk ook voordeed was steeds, hoewel met enig rumoer, snel onder controle. Saaiheid bleek zijn charme te hebben. Waarmee in feite, denk ik, afdoende is verklaard waarom ik mij steeds meer bekeer tot die verleidelijk rust en beheersing bij mijn Oosterburen. Ik heb langzamerhand schoon genoeg van alle ophef en rellen zonder welke wij in Nederland niet meer schijnen te kunnen. Bij deze gaat daarom mijn portie naar Fikkie, hoewel ik wel blijf hopen dat we weer tot onszelf komen. Bijvoorbeeld door aan de Duitsers een voorbeeld te nemen. Zo kan het dus allemaal verkeren.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Duitsland, een voorbeeld

  1. fialas zegt:

    mijn vanaf haar 23e in Duitsland wonende zuster komt wel eens over en schrikt van de hier heersende schaanteloze hufterigheid. Voor haar is het Nederlandse cabaret nog Paul van Vliet en Don Quishocking..en is Hans Teeuwen een onbegrijpelijk dieptepunt dat ik haar niet kan uitleggen..

  2. Mack zegt:

    Ik geef toe dat Duitsers erg correct zijn in de oppervlakkige omgang. Verder gaat mijn lof niet.

  3. Peter V zegt:

    Ook dit is wel een sentiment. Minpunten voor Duitsland: Pegida, aanslagen op asielzoekerscentra, Keulen, Volkswagen. Welke volksaard is beter? Geschiedenis van beide landen is totaal onvergelijkbaar, maar er zijn ook veel overeenkomsten. Dat geldt ook voor de volksaard. Ook de vervelende kant van de Duitser steekt wel eens de kop op als je wel eens in het land verblijft. Dat punktliche en soms erg formeel, maar ook onverwacht gastvrij. Ook is men in Duitsland sterk geindividualiseerd.

  4. sjoerd zegt:

    Het familiegevoel heerst nog steeds in duitsland, maar ook daar wordt het moeilijker om oma te handhaven… En ook Merkel wankelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s