Cor

En opeens was hij er weer na zo lang weg te zijn geweest. Althans uit het zicht en uit het nieuws. Op achtenzeventigjarige leeftijd bleek hij weer de geest te hebben gekregen, werd ze zelfs over hem vaardig. Dus moest Cor weer nodig wat van zich laten horen. Cor Boonstra is zijn naam. De man die tot zijn vroege pensioen de nodige sporen heeft getrokken en nogal wat verwoesting achter zich heeft gelaten. Bij Sara Lee, Douwe Egberts, Unilever en ten slotte Philips. En hij was er de man niet naar om met een tweede plaats genoegen te nemen. Noch deed hij dat voor een habbekrats. Het legde hem geen windeieren. Zijn vermogen wordt momenteel op zo’n negentig miljoen geschat, waaronder begrepen zijn stulpje met minstens acht kamers in het Belgische Brasschaat. Wat je niet bij elkaar harkt na veertig jaar trouwe dienst en een koninklijke onderscheiding. Maar nu wel onder ons met de rijken en graaiers van vandaag aan wie hij al zoveel jaren eerder, zeg maar twintig, vijfentwintig jaar geleden, het lichtend voorbeeld gaf. Omdat hij de genereuze beloningen niet kon afslaan. Zo was Cor ook weer wel. Met dan nu zijn inkeer. Of is dat nou het berouw na de zonde als hij de fiolen van zijn toorn uitstrooit over de huidige generatie CEO’s die hij onverdroten zakkenvullers noemt.
Krijg het nog maar voor elkaar en uit je mond zoveel jaren na dato. Met meteen de vraag of hij de eerst aangewezene is om over zulk gedrag de staf te breken. Of juist deze Cor. Omdat hij, zoon van een Friese melkboer, als geen ander een ervaringsdeskundige is, dus het meest recht van spreken heeft. Hoewel vanuit de luie stoel en in de meest afgebakende comfortzone. Kan hij wel, dacht ik. En eigenlijk wilde ik, toen ik zijn pleidooi las, opstaan, de krant wegsmijten en even de frisse lucht in. Want wat stonk die Boonstra uit zijn mond. Maar zijn afgrijselijke tonen en kreten werkten anderzijds ook als een langzaam uithardend brok beton dat mij aan de grond en aan mijn stoel nagelde. Waarna de schreeuwen van dit verbijsterende strotmonster mij dwars door mijn ziel en mijn lijf scheurden. Hoe bestond hij het om deze satanslitanie aan de wereld prijs te geven? Misschien hopend dat het beeld van hem, van Cor, weer de goede kant was opgekanteld, waardoor hij redelijk veilig zijn mening weer eens kon verkondigen. Mooi niet dus. Want handen die zo vuil van het graaien zijn geworden, bijna stinken, krijgen nooit meer hun oorspronkelijke staat terug. Zodat het beter was geweest als hij zijn mond had gehouden. Het beste voor eeuwig.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Cor

  1. Mack zegt:

    En hij heeft het niet over zichzelf? Want dan heb je geen recht van spreken.

  2. fialas zegt:

    Cor is nog uit de tijd dat het journaille woorden te kort kwam om dit soort mee te bejubelen. Die tijden zijn voorbij, maar toch zoiuden de media hem van repliek moeten dienen. Zelfde als Lubbers en Van Agt, en Hans van den Broek, eenmaal van het toneel verdwenen zien ze de werkelijkheid en willen er zelfs voor op de barricade. Vanmorgen hoorde ik ex-minister Rudink oplossingen aandragen voor het heroverwegen van de genereuze belastingverdragen.

  3. sjoerd zegt:

    Maar, het had het wel voor elkaar. Die centen krijg je niet voor niets… Hij heeft dus recht van spreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s