Einde van een treurwilg

Aan alles komt een eind. Ook zo’n monument als een treurwilg toch is, heeft niet het eeuwige leven, werd gisteren maar al te duidelijk toen zij ook aan de snoeibeurt moest geloven die om de zoveel jaar haar deel was geworden, wilde ze nog een beetje eruit zien. Deze keer bleek dat toonbaar maken en worden toch een gepasseerd station. Wat in feite gedurende het afgelopen zomer – en winterseizoen al haar vooraankondiging kreeg in de vorm van de overvloed aan dor hout dat niet eens meer bestand bleek tegen windkracht drie. Code oranje of rood was echt niet meer nodig om tot een natuurlijke sanering van haar bladen – en takkenkroon te komen. Hetgeen dus al te denken gaf en mijn geest min of meer stormrijp maakte om op enig moment tot dat noodgedwongen besluit te komen dat ze toch zou moeten vallen, de geest moest geven. Waarvan het gisteren dus onvermijdelijk en eigenlijk wel onverhoeds is gekomen. Van die conclusie dat er afscheid zal moeten worden genomen van die treurwilg die veertig jaar lang ijkpunt in mijn tuin is geweest, schaduw en sieraad tegelijk, die als zij dus zou kunnen praten vele en grote verhalen kon vertellen.
Van die specht die haar gezelschap heeft gehouden en van haar heeft geproefd. Van wie daaronder zoal heeft mogen vertoeven. Van die hangmat waarin de hele familie het zalig nietsdoen heeft leren beoefenen. Van al die uren dat ze als de ideale parasol mocht fungeren, met name als de temperaturen en de zon tot ongekende en bloedstollende hoogten waren gerezen. Van dat eerste begin, in dat kartonnetje dat bij de Miro was gekocht en van waaruit ze zoveel jaren heeft mogen uitbotten tot de knoest en de kracht die ze nu is geworden, tot het uitgeblust en uitgegroeid zijn aan toe. Kortom, daarmee toch alleszins een deel van mijn leven kon worden en ook is gebleven. Maar langzamerhand van lust tot last geworden, omdat ze niet meer anders kan en in feite nog alleen maar kreupelhout produceert en ook niet meer echt voorziet in de leniging van die behoefte aan koelte en schaduw. Dus eigenlijk nergens meer toe dient en er alleen nog maar staat, ondanks zichzelf. Zodat het jammer genoeg einde verhaal wordt. Met als eindpunt de kachel, de open haard of de stookoven. Waarmee ik alleen gezegd wil hebben dat zo’n treurwilg ook maar net een mens is, omdat ze ook eens stof was en langs eenzelfde weg weer tot stof zal wederkeren. Omdat nu eenmaal alles zo aan zijn eind pleegt te komen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Einde van een treurwilg

  1. sjoerd zegt:

    Ik dacht dat die treurwilgen het eeuwige leven hadden… Een klein onderzoek geeft aan dat deze toch wel honderd jaar en ouder kunnen worden.

  2. fialas zegt:

    Wilgen gaan ook wel eens liggen, in het Vondelpark speelden wij altijd op die enorm dikke stammen die over het water hingen en er soms in lagen. Moet toch eens gaan kijken of ze er nog zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s