Satire en vrijheden

Mag ik van mijn hart eens een keertje geen moordkuil maken? Ik begin namelijk onder de hand schoon genoeg te krijgen van al die claims dat het in de grondwet verankerde recht op vrijheid van meningsuiting onbegrensd zou zijn. Wat bijvoorbeeld betekent dat ieder alles mag zeggen, zonder beperking, dus ook zonder onderhevig te zijn aan welke norm of standaard ook. Zodat als iemand iets voor de mond komt, dat dat zonder meer ruim baan moet kunnen krijgen. Die vrijheid schijnt dus voor alles te moeten gaan. En wat dat concreet betekent weten wij intussen maar al te goed met types als Hans Teeuwen en Theodoor Hollman in ons midden. Types die het beledigen tot in de perfectie beheersen om zich er vervolgens altijd met een kwaadaardige knipoog vanaf te maken door wat uit hun mond kwam het etiket van satire te geven. Waardoor ze er wel voortdurend mee weg te komen, zonder dat er nog geoordeeld hoeft of kan worden of een en ander getuigt van goede smaak. Nog los van het feit of het leuk is.  Zoals ook aan de  effectiviteit van hun getreiter getwijfeld kan worden. Hoewel daarentegen de erkenning past dat ze doorgaans dicht bij huis blijven en het wel altijd hebben over wat er in onze omgeving speelt. Wat een belangrijke voorwaarde is om satire, los van de vraag of ze al of niet smaakvol is, nog doeltreffend te doen zijn.
Wat onder die noemer te berde wordt gebracht, moet wel herkenbaar en tastbaar zijn. Maar moet vooral alles dus gewoon kunnen. Zoals ook die stap die wel eens te ver kan gaan en waar nu overduidelijk sprake van is in Duitsland, met uiteraard het al zo bekende maatschappelijk en politiek debat tot gevolg. Met uiteraard de claim en de verwijzing naar het grondwettelijk recht van vrijheid van meningsuiting, dat alles mogelijk maakt, dus ook dat gebrek aan zelfbeheersing en goede smaak. Waardoor een Duits cabaretier op de Duitse tv de vrijheid nam om de Turkse president Erdogan te kijk te zetten, belachelijk te maken. Wat natuurlijk al weer satire was. Maar met de logische vraag welk belang was gediend met dit voor schut zetten van het staatshoofd van een buitenlandse mogendheid. Was er dichter bij huis niets meer voorhanden om op de korrel te nemen? Was deze cabaretier in Duitsland klaar om dus eerst en vooral Erdogan te grazen te nemen. Nogal armoedig en eigenlijk totaal niet dienstig, maar uiteraard weer mogelijk en toegestaan vanwege dat vangnet in de grondwet. Maar omdat dat tegelijk dus ook ruimte schept voor slechte smaak, geestelijke armoede en nodeloze provocatie begin ik van die vrijheid van meningsuiting schoon genoeg te krijgen. Het lijkt er steeds meer op dat we die echt moeten verdienen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Satire en vrijheden

  1. Mack zegt:

    Vrijheids van meningsuiting betekent voor mij alleen maar dat je van overheidswege niet vervolgd zal worden voor je mening. Fatsoen, normen en waarden is een gevaren schip volgens mij. Vroeger werd er door anderen tenminste nog schande van gesproken, dat gebeurt niet meer. Dus ja, dan kun je smerige grappen maken over de koningin. Aan de andere kant, je moet wel weer Erdogan heten om je beledigd te voelen.

    • robschimmert zegt:

      Maar wat is het doel van dit soort flauwekul die ik geen satire meer noem? Waarom moet een of ander Duitser de hekel over Erdogan halen? Is Duitsland dus helemaal af?

      • Mack zegt:

        Nee, maar Erdogan is toch geen onderwerp om te laten lopen. Daar gaat het niet over. Het gaat over de manier waarop. Tja, je zult toch moeten opvallen tussen al die cabaretiers denk ik. Als je niet echt goed bent moet je misschien wat grover worden?

  2. nielshagen zegt:

    Belangrijk is om de situatie te bezien waarin een ‘beledigende’ opmerking geplaatst wordt. Wanneer een cabaretier dat doet, is het duidelijk dat hij dat met de intentie doet een grap te maken. Grappen die soms keihard zijn, maar de mensen aan het denken dient te zetten over de samenleving. Grappen die wellicht een reactie uit dienen te lokken van het object waar de grap over gaat. Zoals in dit geval. Erdogan laat zien er andere waarden op na te houden dan wat in een groot deel van Europa gebruikelijk is.

    Dat sommige grappen niet goed zijn wil niet zeggen dat het geen grappen zijn. Ik verwijs graag naar de discussie omtrent ‘goede’ literatuur en fictie die daar buiten ligt en daarom nooit het etiket literatuur zou mogen krijgen. Mijns inziens een verzonnen onderscheid om vanuit een bepaalde macht te zeggen wat wel ‘goed’ is en wat niet. Zo ook over grappen. Wellicht vind jij ze niet grappig, maar betekent dat meteen ook dat het geen grap is? Voor mij betekent het hoogstens dat het geen geslaagde grap is. Anderen kunnen daar heel anders over denken. Daar kun je over discussiëren met als gevolg wellicht dat bepaalde grappen niet meer gemaakt worden. Zoals in dit geval: dat de grap smakeloos is en weinig intellectuele waarde kent laat zien dat we er onze tijd niet te veel aan moeten verdoen. Helaas zijn er mensen die menen direct een aanklacht in te dienen en juist daardoor de aandacht op de grap vestigen. Niet erg handig denk ik…

  3. Peter V zegt:

    Erdogan heeft in deze kwestie geen recht van spreken, dat hij dat toch doet heeft ook iets vermakelijks. Pijnlijk voor al die diplomatieke angsthazen, omdat we Erdogan niet tegen de schenen willen schoppen en nu alles onder de mantel der liefde willen verstoppen omdat dat de betrekkingen goed uitkomt.

  4. fialas zegt:

    in de dertiger jaren en lang daarna gold nog een verbod tot belediging van een bevriend staatshoofd. Dus over Hitler mocht je geen nare dingen zeggen of schrijven. En over president Johnson, die Vietnamezen met napalm bestookte, moesten we onze toevlucht nemen tot de kreet Johnson Molenaar. Die tijden zijn voorbij. Eigenlijk zouden we al die journalisten in het Turkse gevang ook eens naar hun mening moeten vragen over die zachtzinnige Duitse grapjes.

  5. fialas zegt:

    de cabaretier Böhmermann is inmiddels ondergedoken, zover reikt de lange arm van de Verschrikkelijke Vriend van Angela Merkel.

  6. robschimmert zegt:

    De vraag of een en ander er nou echt toe doet, blijft mijns inziens toch onbeantwoord, te meer omdat satire die de landsgrenzen overschrijdt, nauwelijks iets in het midden brengt, vind ik.

  7. fialas zegt:

    vanavond zaten de moedige Turkse journalist Sinan Can en onze eigen, eveneens moedige, Ruben Oppenheimer bij DWWDD aan tafel, over de lange arm van Erdogan en de grote invloed die hij uitoefent in de Turkse diaspora. Dat zoveel jonge Turkse Nederlanders zich in hun eer aangetast voelen als je over Erdogan begint vind ik eng. Sinan Can vertelde o.m. dat hij heel wat heeft moeten verduren n.a.v. de reportage over de genocide van 1915,die hij maakte samen met een Armeense vriend.

  8. fialas zegt:

    ik was te haastig, het ging hier om platweg schelden,
    Het liedje over de Sultan van de Bospurus was toepasselijk en leuk, maar Erdogan geiteneuker noemen slaat nergens op, dat is geen satire, maar schelden. Hetzelfde dat Wilders altijd heeft gedaan, Het begrip vrijheid van meningsuiting is teveel opgerekt.Ik vind dat zowel politici als cabaretiers geen vrijbrief tot schelden moesten hebben. Al klinkt Ziegenficker iets minder grof dan geiteneuker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s