Die ene vuilnisbak….

Met het vorderen der jaren blijken de nostalgische momenten haast onvermijdelijk toe te nemen. Ook ik ontkom niet aan die wetmatigheid die bij het mensenleven schijnt te horen. Er is meer ruimte voor mijmering en overpeinzing, met meestal het verleden als aanknopingspunt, als houvast of als aanleiding tot een gedachte over de werkelijkheid zoals die zich vandaag aan de dag manifesteert. En bepaald niet met het voorspelbare resultaat dat vroeger alles beter was. Beslist niet. Met daarnaast ook nog genoeg vragen die open of onbeantwoord blijven, met de volgende kwestie als sprekend voorbeeld ervan. Begin van het verhaal is het beeld van die roemruchte zinken vuilnisbak die vroeger bij ons thuis achter de schuur stond en waarvan de producent het Maarssense metaalbedrijf Bammens was. Eén keer per week kwam de vuilnisman langs om haar te legen, waarmee ons gezin weer afvalvrij was en met een schone bak kon beginnen. Natuurlijk was die emmer altijd vol. Wat geen wonder was omdat de inhoud ervan misschien net veertig liter was en er nog lang niet aan afvalscheiding werd gedaan. Alles, maar dan ook alles werd erin gegooid, met dien verstande dat de schillen bewaard werden voor de schillenman, die met eenzelfde frequentie als de vuilnisman langs kwam. Meer werd er niet aan vuilnis geproduceerd, zodat het nog niet bestaan van het begrip ‘waste-management’ geen verbazing hoefde te wekken in een wereld die nog zo overzichtelijk was en kennelijk ook behoorlijk schoon. Kom daar tegenwoordig maar eens om.
Want we zijn momenteel toch delen van onze tijd kwijt aan het splitsen van de afvalstromen, die dus slechts gegenereerd lijken te worden door de groei van onze welvaart. Die is zo groot geworden, dat we de resten van onze consumptiedrift nauwelijks nog de baas kunnen. Te oordelen naar niet alleen de stromen van afval die ontstaan, maar ook naar alle bestemmingen die er heden ten dage voor in gereedheid worden gebracht. Er is een milieupark in mijn directe omgeving. Dan zijn er de glas -, kleding – en schoenencontainers in mijn eigen dorp. Plastic kan ik in een speciaal daarvoor gemaakte zak deponeren en aan de straat zetten. Te gebruiken spullen kan ik bij de kringloopwinkel in Valkenburg bezorgen, terwijl er daarnaast een BEST – tas tot mijn beschikking staat, waarin ik mijn niet meer te lezen boeken of te gebruiken elektronica kwijt kan. Uiteraard wordt het oud papier opgehaald, net zoals het oud ijzer. En dan staan er bij mij in de garage ook nog eens twee containers van elk tachtig liter inhoud waarin ik mijn tuinafval, etensresten en wat dies meer zij geacht word te deponeren, met daarnaast nog eenzelfde container ten behoeve van alle vuilnis die als restafval aangemerkt wordt. Kortom, als je niet beter weet dan zou je haast concluderen dat alle welvaart veel voorspoed heeft gebracht, maar evenzo bergen aan troep en rotzooi. Met vervolgens de logische vraag hoe dit zich verhoudt tot die ene zinken vuilnisbak van vroeger. Oftewel zijn we zulke smeerkezen geworden?
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Die ene vuilnisbak….

  1. sjoerd zegt:

    Ik kan maar een antwoord geven: Ja…

  2. fialas zegt:

    Niet zo somber, nog maar 30 jaar geleden lagen alle met de auto bereikbare holle wegen in Zuidlimburg en het aangrenzende Wallonie vol met afval; men zette zijn auto aan de rand en smeet er van alles in, dat niet in die zinken vuilnisbak paste, van koelkasten en gasfornuizen tot bouwpuin en bankstellen. Voorts was er een groot ruimtelprobleem door de toen nog groeiende behoefte aan stortplaatsen. De gigantische stinkende stortbergen van toen zijn nu vaak leuke wandelparkjes.
    vanuit de trein kun je bij Echt nog een reliek uit die tijd zien, een majestueus gebergte waar de wandelaar van nu veel plezier van heeft. .

    • Peter V zegt:

      Idem hier in Maastricht, tussen Caberg en de Belgische grens ligt onder een groeni ogende heuvel een gigantische berg wat ooit een stort was. Tegenswoordig is ons afval meer en meer ‘goud’ waard. Elke snipper is tegenswoordig te recyclen, wat niet wegneemt dat wij mensen voor ons verblijf op deze aardbol een ongelofelijke hoeveelheid troep produceren en er achterlaten en helaas de natuur aan het kortste eind trekt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s