Een glijdende schaal

Het grootste gevaar dat onze beschaving bedreigt is het verlies van ons onderscheidingsvermogen. Hoe lang houden wij het nog vol om een grens te trekken tussen wat kan en wat niet kan? Wanneer kan het ons allemaal niet meer schelen en is desinteresse en de andere kant op kijken tot norm verheven en maatgevend geworden? Op welk moment wordt het enkele schouder ophalen nog de enige reflex, de vorm van commentaar die er nog toe doet? Langzamerhand dreigt het die kant op te gaan, omdat steeds minder mensen nog ergens van opkijken of de kwalificatie van zonderling of bizar nog ten aanzien van een vorm van gedrag of emotie hanteren. Welk incident brengt gemoederen eigenlijk nog in beweging? Weinig tot niets en als dat dan gebeurt krijgt het gelijk de vorm van collectieve beweging die tendeert naar iets dat de kant van massahysterie op gaat. Maar dan moet er dus ook wel echt wat aan de hand zijn. Want bijvoorbeeld van een enkele moord op een miljonair door een gokverslaafde tenniscoach ligt nagenoeg niemand meer wakker. Komt in de buurt van ‘business as usual’, te oordelen naar de lauwe reacties daarop.
Geen denken dus aan dat daar een land van op de kop staat. Daar is immers echt meer voor nodig. Met name de interventie van de media die wel zullen bepalen of er weer eens olie op het vuur gegooid moet worden. Waarna het hele land gemakkelijk in brand komt te staan. Zonder dat de enkeling, de individuele burger met zijn eigen oordeel en geweten nog een rol speelt. Die is langzamerhand namelijk murw gemaakt door alle heisa die hij dagelijks voor zijn kiezen krijgt. Met als meest logisch gevolg de verschuiving van normen en waarden, de oprekking van tolerantiegrenzen naar het peil dat niemand zich nog ergens van achter de oren krabt, tenzij dat dus moet op commando van de media, die welhaast de publieke moraal lijken te bewaken en vorm  te geven. Met verlies aan kracht van dat individuele geweten en daardoor de steeds minder gevoelde noodzaak om ergens verontrust over te zijn. Wat dus nog alleen maar van kwaad naar erger kan en dus het grootste gevaar vormt voor de weerbaarheid van onze beschaving. En dat verontrust mij zeer, die desinteresse, waarvoor wij, denk ik, vrees ik, op den duur een hoge prijs gaan betalen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een glijdende schaal

  1. Anoniem zegt:

    Moeilijk om hier iets tegen in te brengen. Het is zoals jij het ziet. Hoewel ik wel de neiging ertoe heb. Zoals het beschreven wordt het is er wel, het is ook niet. Persoonlijk heb ik er niet zoveel last van, onverschilligheid ontbreekt mij en ik zie om me heen ook diverse lichtpuntjes. Pessimisme in dit soort zaken is niet geheel zonder gevaar, dat het ons nog onverschilliger en somberder maakt en dat de woede opgespaard wordt tot een oncontroleerbaar moment of dat het zich richt op medeburgers in de vorm van geweld. Laten we dus verschillig blijven.

  2. fialas zegt:

    het is te vergelijken met de effecten van medicatie tegen MD, alles vlakt af.
    Gevoelens worden misschien pas wakker als ze met veel mediakabaal worden opgeroepen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s