Mijn Matthäus Passion

Ruim een week geleden bekroop mij een akelig voorgevoel. De eerste sporen van een lichte verkoudheid deden zich voor. Zo onder de hand weet ik dan wel wat mij dan te wachten staat en welke stadia en vormen zich vervolgens aandienen. Van keelpijn, een lopende neus, snotteren en snuiten tot aan die bijna niet te stuiten hoest die geldt als de voorbode van het opgeknapt zijn en nergens meer last van hebben. Wat over het algemeen zo’n dag of tien duurt. Nou, vanwege dat voorgevoel en mijn ervaring pakte ik mijn agenda om vervolgens mijn hart vast te houden. Het was namelijk de bedoeling dat we op 22 maart, gisteren dus, naar de Matthäus Passion in de Catharinakerk in Eindhoven zouden gaan. De kaarten waren al maanden geleden gekocht, zodat ik een en ander uiteraard niet wilde missen. Alleen zat ik met de verkoudheid en die bijna-wetenschap dat ik erop moest rekenen dat ik op bewuste dag van de uitvoering wel eens last kon krijgen van hoesten, erger nog, van kriebelhoesten. Welk vooruitzicht en verloop van mijn verkoudheid ook geheel bewaarheid werd. Met bezwaard gemoed en zo’n gevoel van ‘we zien wel waar het schip strandt’ toog ik toch richting Eindhoven. Voorzien van trachitol en diverse soorten keelpastilles plus dat onvermijdelijke flesje water. Kortom, alle zeilen waren bijgezet om toch van de Matthäus te kunnen genieten zonder anderen in de direkte omgeving te hinderen met voortdurend gekuch.
En het pakte inderdaad zo uit als ik verwacht en gevreesd in zekere zin had. Waardoor de drie uur uiteindelijk ondanks al het moois waarvan te genieten was, langer duurden dan die feitelijke drie uur. Wat niets wil zeggen over de kwaliteit van het gebodene. Want die was werkelijk prima en bovengemiddeld goed, met een werkelijk schitterde evangelist in de persoon van de Belgische tenor Robert Luts, als er dan toch een naam genoemd mag worden. Maar het lijdensverhaal dat de Matthäus Passion immers is, werd ter plekke ook een beetje mijn penitentie met het voortdurend de adem op – en inhouden om maar zo min mogelijk te kuchen, met het nuttigen van keelpastilles aan de lopende band en zakdoeken die eerder opgebruikt waren. Met zo nu en dan de opluchting om de gelegenheid om voluit te hoesten als het koor uit volle borst zong. Waardoor het luisteren voor mij zo maar meer dan dat werd, want werken en ook timen tegelijk. Wat niet wegneemt dat ik van de uitvoering van deze Matthäus Passion opnieuw volledig heb genoten, soms zowel letterlijk als figuurlijk met ingehouden adem. Hopelijk geldt dat ook voor al degenen die naast en achter mij hebben gezeten en hebben zij hetzelfde gevoel eraan overgehouden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Mijn Matthäus Passion

  1. fialas zegt:

    ja dat ken ik, ik had vreselijke pijnscheuten door hernia, zat met gestrekt linkerbeen in de kerk bij een orgelconcert mij te verbijten, en als dan het orgel voluit werd bespeeld met alle registers open dan kon ik even jammeren.Maandje later werd ik geopereerd, die hoest gaat hopelijk vanzelf over.

  2. sjoerd zegt:

    Haha, en nu heb je de hele omgeving daar aangestoken…. Zouden ze dat bedoelen met het het evangelie verkondigen…

  3. math zegt:

    Beterschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s