De Belgische kwestie

Er is genoeg goeds te bedenken over onze Zuiderburen, mijn Westerburen, de Belgen. En dat kan ik met recht uit eigen ervaring zeggen. Ik heb namelijk het voorrecht gehad, zo noem ik dat inderdaad, om jarenlang een dag per week op het verkoopkantoor van mijn werkgever Rockwool in Brussel, in Zaventem, een deel van mijn job te mogen doen. Bovendien heeft mijn oudste dochter geruime tijd in Evere, een deelgemeente van Brussel gewoond, vlakbij de gebouwen van de EU en niet ver van het Koninklijk Paleis. Dus ik heb op de eerste plaats de gelegenheid gehad om een inkijkje in het Brusselse te krijgen. En bovendien is het Belgische leven en denken wat dichterbij mij gekomen, hoewel ik wel praat over zeker een jaar of vijftien geleden en ik dus niet uitsluit dat de werkelijkheid van vandaag toch wat gekanteld is ten opzichte van toen en in vergelijking met het beeld dat ik er destijds van heb gekregen. Met die slag om de arm en aangevuld met de kennis van nu ben ik zeker niet verbaasd over wat er in dat land, en vooral in haar hoofdstad nu gebeurt. Wat niet veel minder dan het gevolg is van het bestuurlijk failliet van dat taalkundig en cultureel gespleten land. Waar wegduiken en elkaar de verantwoordelijkheden toeschuiven usance is, met daaraanvolgend het vanzelfsprekend wijzen naar elkaar als het mis gaat. Machteloosheid en verwijten zijn bepalend voor het gezicht van de landelijke politiek, maar ook van het bestuur door de deelregeringen.
Met altijd weer die taal en bijbehorende sfeer, mentaliteit, cultuur en traditie als eeuwige splijtzwam. Langs de lijnen waarvan de verongelijktheid blijft groeien en bloeien en telkens weer de voedingsbodem is voor frustratie en rancune die de volgende politicus de kansen op schone beloften biedt plus eigen gewin en een mooie loopbaan in het landsbestuur. Tot aan die de Wever aan toe. Want niet eenmaal hoog te paard en door de kiezer op het schild gehesen en de transformatie van woord in daad bleek ook voor hem een brug te ver en te hoog gegrepen. Het pluche behaagde en koesterde zozeer dat het enkele gevoel ervan de inspiratie en woede doofde waarna hij het zwijgen ertoe deed. En alles bleef zoals het was, met dien verstande dat het verval, de verwaarlozing van de samenleving in al haar facetten alleen maar toenam. Met alle fatale gevolgen van dien, zoals terrorisme en salafisme en extremisme welke door hun kracht volmaakt kanslozen zo maar tekenen van hoop, aangrijpingspunten bieden. Omdat een illusie zo maar meer is dan het niets wat zovelen in België hebben, zonder enige hoop dus op iets, dankzij die al jaren falende politieke en bestuurlijke elite, die haar werk niet doet omdat ze het zo druk heeft met zichzelf in dat arme land dat België daardoor met name is geworden. En reken er vooral niet op dat dat sneller beter wordt.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De Belgische kwestie

  1. fialas zegt:

    Mij valt op hoe beschaafd en evenwichtig autoriteiten en instanties met de situatie omgaan. In Nederland zouden de media stijf staan van de nationale beschuldigingscultuur. Klein foutje:
    Charles Michel, die bijna net zo goed nederlands spreekt als pa Louis, haalde in zijn toespraak terloops Londen en Madrid aan, als steden die het tig jaar geleden ook hadden meegemaakt.
    Maar hij had de recente aanslagen in Ankara en Istanboel moeten noemen.
    En waarom ook niet de aanslagen in West-Afrika?
    Dat had geholpen om het wij-gevoel te versterken.

  2. fialas zegt:

    De Brusselse aperots is niet gans België, lijkt mij. Ik heb te maken gehad met Limburg en Wallonië. Soms toch wel een heel andere wereld.

  3. Peter V. zegt:

    Ik probeer wel eens naar de ‘zevende dag’ te kijken op zondagochtend, er echt iets van begrijpen lukt mij zelden, het is een eeuwige zang waar ik geen vat op kan krijgen. Terwijl hier juist te schel, loeihard over en weer getoeterd wordt en het lijkt dat ons land in een nog deplorabele toestand verkeerd dan onze zuiderburen. Belgie is nooit af en hier is het nooit goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s