Culinaire egotripperij

Geen weekendbijlage schijnt nog zonder culinaire recensie te kunnen. Waarbij de maat van alles lijkt dat het niet gek en kek genoeg kan zijn wat er aan eten opgediend en beoordeeld wordt. Als het maar exclusief genoeg en over the top is, dan wordt er kennelijk aan een norm voldaan en wordt de lezer geacht op zijn wenken bediend te zijn. Het neuzelt maar door, week in, week uit, in een zichzelf overtreffende trap die potsierlijke hoogten weet te bereiken. Waarvan hierna een fragment en een voorbeeld dat in zijn dolzinnigheid een staat weet te bereiken die aan de idiotie grenst. Waarmee ik niet beweer dat we ons veilig moeten blijven voelen bij de Hollandse pot met haar beperkingen, die ons door de eeuwen wel in staat heeft gesteld om te overleven. Maar zo gek als dit, hoeft het door mij ook weer niet gegeten te worden:
“….De meeste gerechten zijn verfijnd en nauwkeurig uitgedokterd, zoals de glooiende eidooier met morilles en trompette de la mort, daslook, knoflookbloemetjes, zurige rokjes zilverui en een megavolle kippenjus.. Wat een weelde, Andere gerechten steken er relatief simpel bij af, zoals de lampsrump met ‘humus’ van paarse peen en yoghurt met gepofte bulgur. Smaken worden overal vandaan geleend. Het Midden-Oosten in het geval van het lamsgerecht (komijn en knoflook). De bloemkool (in beurre noisette) met hamsaus en boeren Romero (een Nederlandse manchego) is een werkelijk hemelse gastronomische interpretatie van een oud – Hollandse klassieker. Uit het Verre Oosten komt onder meer vernuftige kimchi-soep met ‘Thaise basilicum-olie’. Het is eclectisch, zeker. Maar alles is goed. Het mooiste gercht moet dat ei zijn, of dat rozemarijntoetje. Maar de gerookte palingbouillon is ontegenzeglijk het interessantst. De kom heldere soep met een paar sliertjes prei ziet er verraderlijk simpel uit. De complexe supergeconcentreerde rook-umamismaak  gaat zo diep dat het wel lijkt of er geen bodem in de kom zit. Dit is echt koks-eten. Paling is natuurlijk geen duurzame vis, maar daar is over nagedacht. Voor dit gerecht worden er enkel vellen en koppen ingekocht die anders weggegooid zouden worden…..”
Waarna het nog een tijdje doorsuddert op dat bijna-ingewijdentoontje dat je als lezer haast nog in slaap weet te sussen. Totdat het toch ook hier om de boter bij de vis blijkt te gaan en voor dat etentje zo’n tweehonder euro betaald moet worden. Pot voor meneer, met tegelijk de vraag wie op dit proza van culinaire egotrippers nou eigenlijk zit te wachten.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media. Bookmark de permalink .

3 reacties op Culinaire egotripperij

  1. fialas zegt:

    culiporn, zo heet dat.

  2. sjoerd zegt:

    Ik kook liever zelf, en mijn vrouw en kinderen vinden dat prima…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s