Lentekriebels en schuurpapier

Dit is een verhaal uit de eerste hand. Het relaas van een ooggetuige die het allemaal zelf meemaakt en ondervindt. Tot de punten, komma’s en puntkomma’s aan toe. Waar verder niets bijzonders aan is, omdat ieder het wel een, twee keer per jaar overkomt. Daarom juist mag het ook best wel eens opgeschreven worden. Want wie kent niet dat moment waarop zo’n eerste irritatie ergens achterin de neusholte begint op te treden? Met gelijktijdig aan die gewaarwording de eerste conclusie en noodgedwongen verwachting dat het wel weer een weekje snotteren en snuiten wordt om geleidelijk over te gaan in een hoest die na enige tijd  begint weg te sterven. Maar dan is het wel weer twee weken verder, leert mij de ervaring van dat proces dat ik dus jaarlijks onderga en meestal op het moment dat de griepspuit haar greep op mijn fysiek aan het verliezen is. En dat is dus ongeveer nu, merkte ik bij het optreden van die eerste verschijnselen van die verkoudheid die een mens een, twee keer per jaar dus toch blijft hinderen. Want meer is het niet dan dat. Het leven gaat immers door. Het functioneren daarin wordt niet belemmerd terwijl dat hele proces zich voltrekt en half aan je voorbijgaat, hoewel merkbaar blijft.
Met aanvankelijk dus die irritatie van de neusholte, die in eerste instantie steeds steviger wordt om zich vervolgens te verplaatsen naar de keel en de toegang daartoe, de luchtwegen. Wat nogal eens gepaard wil gaan, bij mij tenminste, met de hinderende zwaarte van de benen plus die welbekende landerigheid. Net geen malaise, maar vervelend genoeg om wat paracetamols te slikken om redelijk ongestoord de dag door te komen, terwijl ondertussen alle verschijnselen van de verkoudheid zich openbaren. Het schuurt, het loopt, het druppelt onophoudelijk terwijl de zakdoek voortdurend bij de hand is en alsmaar vochtiger wordt. Puur ongemak. Hinderlijk tot aan de slaap aan toe, die daardoor ook niet is wat ze zou moeten zijn. Zullen we het maar een verschijnsel noemen dat samenvalt met de wisseling van de seizoenen? Met als extra bezwaar dat het praktisch tegelijk komt met de noodzaak om de tuin op orde voor het zomer – of winterseizoen te brengen. Met vandaag dus de lentekriebels die als zodanig nog even moeten voortduren vanwege die verkoudheid die mij nu belemmert om die tuin die er door de herfststormen en de winterse kou nogal desolaat en tegelijk uitnodigend bij ligt, de zo nodige voorjaarsbeurt te geven. Zodat het nog maar even moet blijven jeuken in mijn  handen totdat het schuurpapier uit mijn keel voor het grootste deel verdwenen is.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Lentekriebels en schuurpapier

  1. Rob Alberts zegt:

    Beterschap!

    Vriendelijke groet,

  2. fialas zegt:

    voor die tuin is het best goed dat je hem nog even met rust laat. Heb ik ook gedaan en gisteren zag ik bij het longkruid de eerste hommels rondvliegen. Die hebben de winter doorgebracht ergens in een holte onder stenen.

  3. sjoerd zegt:

    Begin april is vroeg genoeg volgens mij. Van harte beterschap…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s