De straat waar ik woon

Natuurlijk is het preken voor eigen parochie. Maar mag het misschien als ik hier al zo’n veertig jaar aan die doorgaande weg woon, die dan voor anderen mogelijk hopeloos druk mag lijken, maar waarvan ik in de verste verte geen last heb en in feite nooit heb gehad omdat je er tamelijk snel aan gewend raakt? Wat des te gemakkelijker gaat als je op een redelijke afstand woont van de plek waar dat verkeer voorbij komt. En om heel eerlijk te zijn, beleef ik aan die relatieve drukte best wel het nodige plezier en heb ik nooit het gevoel dat ik ergens achteraf weggestopt zit. Zodat dat ogenschijnlijke nadeel voor mij per slot van rekening en alles overziende na zoveel jaren slechts voordelen oplevert. Met alle reuring van dien, waardoor er altijd leven in de brouwerij is ‘on the street where I live’. Want elke dag is er wel een moment dat de wereld vlak langs mij heen trekt als er een vrachtwagen uit Bulgarije, Wit – Rusland of Litouwen zich zo maar door mijn dorp Schimmert en bij mij langs spoedt. Wie had dat dertig jaar geleden voorzien, toen het met de leefbaarheid hier gedaan leek door de plannen om het vlakbij liggende vliegveld met een Oost-West-baan uit te breiden? Waar het gelukkig niet van gekomen is, met levendigheid en bedrijvigheid tot gevolg. Je kijkt je ogen uit. Wat hier al niet passeert. Woon-werkverkeer, vrachtauto’s en busjes waar verder niet zoveel aan te beleven is. Maar des te meer aan de motorcolonnes, de wielertoeristen, de hardlopers, die een veelkleurig palet aan activiteiten voor mijn ogen doen ontrollen.
Steeds weer amusant, met voldoende stof om programma’s als ‘Binnenstebuiten’ en ‘Man bijt hond’ avond aan avond mee te vullen. Een plekje bij mij op de stoep en succes is verzekerd, met nog de allergrootste kans om ook dat illustere wandelende duo te treffen, dat dagelijks om klokslag half een bij mij passeert en dat in al die jaren dat dit steevast gebeurt, steeds meer op elkaar is gaan lijken. Qua houding, qua tred en ook qua tenue waardoor zij nog het meest uitblinken. Beiden bij elke weersomstandigheid gekleed met een rood jack, waar een brede witte band dwars overheen loopt en dat waarschijnlijk goedkoop verkregen is, d.w.z. twee voor de prijs van een en ook nog van dezelfde maat. Op zoek naar je voordeel kun je immers  niet te hoge eisen stellen, waardoor de vrouw overduidelijk de te royale outfit moet dragen, met mouwen die stukken te lang voor haar zijn. Want haar handen heb ik nog nooit gezien. Waardoor haar, zeg maar gerust hun beider gang des te meer in het oog springt, als bijna houterig, stram, zoals zombies zich plegen te verplaatsen. En zo gaat dit echtpaar dag in, dag uit, al jaren aaneen opvallend en onverdroten zijn gang zonder zich van iets of iemand aan te trekken. En noem dat maar eens niet fraai en tegelijk amusant. Met voor mij dus de lol dat ik dit telkens voor mijn ogen zie gebeuren, dankzij die doorgaande drukke weg waaraan ik met zoveel plezier woon.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op De straat waar ik woon

  1. Peter V. zegt:

    Prikkelend verhaal, voldoende om ‘het dorp’ van Wim Sonneveld van een nieuwe tekst te voorzien. of om de 2e verdieping van het Bonnefanten te vullen met een instalatie van wereldformaat.

  2. sjoerd zegt:

    Haha, zelfs ik ben vandaag bij je langsgekomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s