In Newtons boomgaard

Voorzover ik mij het goed herinner, is zijn werk hier nog nooit op de zondagen aan bod gekomen. Eens moet het dus de eerste keer zijn. Ook voor de Vlaamse dichter en essayist Stefaan van den Bremt (1941), die vandaag het woord krijgt met “In Newtons boomgaard” waarin hij naar hartelust speelt met beelden en taal:
Ik wacht tot de appel niet ver
van de boom valt of de zwaarte
ontstijgt. De appel is rood
en hardstelig; hij hecht aan
zijn tak, zwelt welbehaaglijk.
Ik heb tijd zat. De appel
weet niet dat de zwaarte
kracht, wet is, dat de tak
zijn dracht moe wordt.
Het is herfst: appeltijd.
De appel doet of ik ver
van de boom of lucht ben
voor hem. De appel bloost
van opwinding. Zou hij
vallen? Wordt het dit keer
zweven?
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op In Newtons boomgaard

  1. Rob Alberts zegt:

    Leuk!
    Ik kom hier in de Herfst op terug.
    Vrolijke groet,

  2. Mack zegt:

    Zweven is niet waarschijnlijk, maar niet onmogelijk. In dat geval moeten we alleen een natuurkundewet herschrijven.

  3. fialas zegt:

    prachtig, voortaan zal ik met andere ogen naar een rijpende appel kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s