De hand aan de schop

De eerste mei is door de jaren heen een ijkpunt op de kalender gebleven. Niet omdat het de Dag van de Arbeid is. Want daar doen wij in Nederland niet aan. Dus kon ze zich als zodanig niet in mijn bewustzijn hechten. Het was in feite meer de dag na Koninginnedag. En eigenlijk is ze dat voor mij nog steeds, omdat ik dat woord “Koningsdag” maar niet soepel uit mijn mond krijg. Het proeft na die paar jaar nog altijd als kiezel en meel tegelijk, waardoor ik het maar bij Koninginnedag houd, die dag voor de eerste mei, de dag waarop de tuin, althans wat mij betreft, gereed voor de zomer moet zijn. En zo zal het ook dit jaar weer gaan, aangezien ik geen enkele reden en aanleiding zie om 2016 tot de uitzondering in de doorlopende reeks van jaren te verklaren. Of het zou die buitengewoon zachte winter moeten zijn die de tuinman in mij vroeger dan andere jaren voor het blok zet, in die zin dat de noodzaak voor een eerste maaibeurt zich eigenlijk nu al aandient gezien de kansen die het gras de afgelopen maanden heeft gekregen om al extra lengte te verkrijgen. Is dat de ene kant van het actuele verhaal, de andere kant dient zich uiteraard ook aan. Want het begin van het tuinseizoen kenmerkt zich telkens door het dilemma van wel of niet ermee beginnen en zo ja wanneer.
Met deze keer tegenover die door de zachte winter ontstane noodzaak om de schop ter hand te nemen de weersvooruitzichten voor de rest van deze maand maart, die – hoe heerlijk zegt een stemmetje diep in mij – niet al te florissant zijn met temperaturen die nooit de tien graden te boven gaan. Met dank aan die eigentijdse verworvenheid die Buienradar ook best genoemd mag worden. Welnu, ondanks die terugkerende spagaat, die innerlijke strijd tussen gevoel en verstand, winnen de rede en de druk van de tijd dit gevecht altijd en moet ik er van mijzelf toch aan geloven en laat ik mij per saldo leiden door die hunkering naar de lente en nog meer naar die zoele zomeravonden, die slechts te genieten zijn als mijn tuin toch wat op orde is. Met als aftrap de opruiming van de resten van de najaars – en winterstormen, de vlinderstruik die er tot een derde aan moet geloven plus de Annabels en Hortensia’s die in hun zomeroutfit worden gestoken. Waarna het inmiddels wel warm genoeg zal zijn om het gras ook haar eerste beurt te geven en zo de groene loper voor lente en zomer uit te rollen in de richting van dat ijkpunt op de kalender, die dag na Koninginnedag, welke de eerste mei altijd voor mij zal blijven.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De hand aan de schop

  1. Dhyan zegt:

    Dat heb ik nou met belastingaangifte doen, wanneer zal ik er mee beginnen.

  2. fialas zegt:

    toen mijn zuster in het
    Schwarzwald woonde zagen wij daar in de bossen langs oude Rijnarmen grote groepen mensen lopen, jong en oud, die groene takken afplukten en liedjes zongen. Na afloop gebakken visjes eten, vers gevangen en gebakken door alte Rosie..

  3. Sjoerd zegt:

    Voor mij is 1 mei altijd de dag voor 2 mei geweest. Dan is nl mijn verjaardag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s