Ons vanzelfsprekend comfort

Een dag zonder centrale verwarming wil best helpen om je weer helemaal op aarde terug te krijgen. De sky mag dan ogenschijnlijk wel de limit zijn, maar breekbaar en broos wordt die weldadige warmte toch wel als het in no time 14 graden in je woonkamer wordt en ook blijft in afwachting van de service-monteur van wiens al of niet snelle komst de terugkeer in de zo gewone comfortzone afhankelijk is. Waarmee het afbreukrisico dat gepaard gaat aan ons welzijn meteen adequaat is geschetst. Bestaat er nog zoiets als een geluk en welzijn dat autonoom te verwerven is en waarvoor je niemand nodig hebt? Of hangt ons hele comfort, die verborgen sleutel tot geluk, van touwtjes en alle afhankelijkheden aan elkaar? De cv, het mobieltje, de trein, het licht, het water. Het komt allemaal tot ons en binnen ons bereik, dankzij de machtige arm van die eenling, als die dat tenminste wil. Zodat wij uiteindelijk in zo een wel erg wankel evenwicht verkerend de genietingen en sleutels van onze welvaart mogen ondergaan. Met als de grootste valkuil daarbij de vanzelfsprekendheid van de aanwezigheid van al die verworvenheden.
Zodat het wegvallen of onvoldoende functioneren ervan al snel een situatie doet ontstaan waarop de moderne mens geneigd is het etiket van ellende te plekken. Waardoor rampen zich haast doorlopend lijken voor te doen als je niet beter weet dan dat je het lekker warm in huis hebt, of zelfs hoort te hebben, en het koel, helder water op elk gewenst moment uit de design-kraan dient te stromen. In dat perspectief bezien is het, hoewel het ook weer niet aan te bevelen is of opgezocht moet worden, beslist niet verkeerd om in de winter eens een dag binnen door te brengen, terwijl de kamertemperatuur maar niet hoger dan 14 graden wil worden. Dat draagt alleen maar bij tot het besef van onze eigen voorspoed en leert ons mogelijk ook wat nederiger te zijn in plaats van alles maar heel gewoon te vinden. Omdat het is zoals het is en zich in de verste verte niet verhoudt tot de leefwereld en – omstandigheden in Calais, aan de Grieks-Macedonische grens, Aleppo, om  over elders op de wereld maar te zwijgen, spekkopers als wij met ons allen hier in het Westen zijn.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Ons vanzelfsprekend comfort

  1. sjoerd zegt:

    Watjes zijn we aan het worden als we daar niet meer tegen kunnen.

  2. Margo zegt:

    Ja, we zijn geen ongemakken meer gewend. Bij ons was toevallig de pomp van de vloerverwarming uitgevallen. De gehele benedenverdieping heeft uitsluitend vloerverwarming, en boven staat alleen de verwarming in de badkamer aan. Na drie dagen was de temperatuur nog maar 1 graad gezakt. Wel werd de vloer zo koud dat ik mijn pantoffeltjes opzocht. We hebben natuursteen op de vloer en dat houdt de warmte kennelijk goed vast.

  3. Peter V zegt:

    goede vraag van Rob, waar we te weinig bij stil staan : “Bestaat er nog zoiets als een geluk en welzijn dat autonoom te verwerven is en waarvoor je niemand nodig hebt? Of hangt ons hele comfort, die verborgen sleutel tot geluk, van touwtjes en alle afhankelijkheden aan elkaar? “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s