Toen tv nog een wonder was

Het is zo’n verhaal dat kenmerkend is voor de vijftiger jaren. Het zal zeker herkend worden door leeftijdgenoten, door de babyboomers, eigenlijk door iedereen die nu de zestig is gepasseerd. Het speelt in de tijd dat televisie nog zoiets als een wonder was en er thuis het amusement nog uit de radio werd gehaald. Met het hele gezin geschaard rond dat toestel. Voor tv was er nog geen plaats. Dat was gewoon te duur. Wat niet wil zeggen dat de genieting van dat nieuwe fenomeen ons onthouden werd. Want er was altijd wel ergens iemand in je omgeving waar dat wonder dat tv heette, al een plaats had gekregen. Wij konden daar voor bij onze oom en tante die naast ons woonden, terecht. En dat betekende zoveel dat wij met ons vieren, vader, moeder, mijn zus en ik, op zaterdagavonden naar hen togen voor dat nieuwe kijkvertier, waarvoor hun huiskamer was omgetoverd in een bioscoop met bijbehorende opstelling. Ieder met een vaste plaats, in drie rijen achter elkaar, met de lippen stijf opeen en in het aardedonker. Want er mocht geen beeld en geen geluid verloren gaan of gemist worden. Te beginnen bij het testbeeld dat vanaf een kwartier voor de uitzending getoond werd en waar wij gezamenlijk al ademloos naar keken. Ook al was het nog zwart en wit, zoals er ook nog geen afstandsbediening bestond en evenmin reclame. Dat waren nog eens tijden waarop nog maar dat ene televisienet beschikbaar was.
En vraag niet hoe het in de huiskamer kwam, gegeven de toen geldende stand van die techniek die in de kinderschoenen stond en dus geregeld aan ons kijkers onrust, ongeduld en ongemak bezorgde. Want natuurlijk wilde het beeld nog wel eens gaan lopen, waarvoor geen andere oplossing bestond, althans bij ons op die zaterdagavonden, dan dat mijn oom naast het toestel ging staan om daar vervolgens met de vlakke hand flink op te slaan om aldus dat lopende beeld tot stilstand te brengen. Waar toch een paar maal op een avond sprake van was, als de techniek tenminste bereidwillig wilde blijven. Het mocht de pret echter al met al niet drukken omdat we steeds weer het gevoel hadden van iets wonderbaarlijks getuige te zijn. Waarbij wij zelfs al zo vrijmoedig werden dat er ook met het apparaat gespeeld werd om de gezamenlijke vreugde verder te verhogen. Want dat gebeurde onherroepelijk als het geluid af werd gezet en er werd gekeken naar het beeld dat mensen vertoonde die hun lippen en kaken bewogen zonder dat hun geluid te horen was. Wat ons de grootste lol bezorgde en meestal de klap op de vuurpijl van zo’n tv – avond was. Maar alles wende. Ook dit. En toen dat geregelde zaterdagse bezoek bij mijn ouders toch ongemak teweeg begon te brengen, kwam de tv ook bij ons in huis en viel in die ook bij ons toen veranderende wereld uiteindelijk alles ook precies op zijn plaats.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Toen tv nog een wonder was

  1. Anoniem zegt:

    En dan kwam er vlak voor het nieuws een bordje in beeld dat het aantal geregistreerde tv-toestellen vermeldde. Mijn moeder schreef het achter op de kalender en deelde ons mee hoeveel erbij gekomen waren sinds de vorige keer.

  2. sjoerd zegt:

    Heel herkenbaar, onze eerste tv kwam heel laat naar mijn idee. Wij togen in die tijd op zaterdag naar een zus van mijn moeder. Mij boeide het niet zo, nog steeds niet. Mijn liefde ging uit naar de hoorspelen op de radio…

  3. Mack zegt:

    Zo erg heb ik het niet meer meegemaakt. Mijn vader was in tegenstelling tot mij behoorlijk vooruitstreven en ik herinner me niet anders dan een Sony trinitron kleurentelevisie met 8 knopjes onder elkaar. Ned 1, 2, Duitsland 1 2 en 3, Belgie, Belgie Frans. Waar die 8e dan voor was weet ik niet meer. Dit brengt me er trouwens ook op dat ik laatst iemand hoorde zeggen dat de zwart-wit televisie pas na de kleurentelevisie kwam. Omdat toen er nog geen kleurentelevisie was, een zwart wit televisie gewoon televisie heette.

    • robschimmert zegt:

      Erg? Het is voor mij een zoete herinnering, hoor. En geen verkeerde wereld, zonder afstandsbediening, zonder reclame en maar een enkel televisienet, zodat je niet eens hoefde na te denken over waar je naar zou gaan kijken. Zo overzichtelijk was het leven toch wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s