Een bidprentje: een portret

Begrafenissen en uitvaartplechtigheden zijn bij uitstek rituelen die een samenleving of een gemeenschap kenmerken. ’s Lands wijs, ’s lands eer. Waar geldt dat nog meer dan juist bij zulke gelegenheden, die op hun beurt ook weer per bijvoorbeeld geloofsgemeenschap kunnen verschillen? In Limburg, nog meer in Zuid-Limburg, is de aloude Katholieke code en noem het regelgeving bepaald levend te noemen. Met een begrafenismis volgens het boekje dat al zo lang van kracht is. Hoewel er in deze tijd toch wat vaker op geparafraseerd wordt. Met als een van de meest gekende ontsnappingsmogelijkheden uit dat traditionele keurslijf om het hele ritueel toch van een eigen signatuur te voorzien, het gedachtenis – of bidprentje. Waarop vrijelijk tekst geplaatst kan worden die aan de overledene is gewijd. Maar meestal wordt ook daarop niet het geijkte patroon verlaten, de uitzondering daargelaten, welke dan ook leidt tot een verrassende overpeinzing, waarin een prachtig portret kan worden geschetst. Waarvan ik vandaag een fraai en ontroerend voorbeeld in handen kreeg dat ik mijn lezers zeker niet wil onthouden en dat ik voor de rest voor zichzelf wil laten spreken, zonder verder de naam van de gestorvene hier te noemen. Maar op de volgende wijze werd zijn nagedachtenis verwoord, waaraan ik alleen maar de vraag kan toevoegen of het nog mooier kan:
“In de schaduw van de watertoren loopt hij zijn rondjes met de hond. Hij kent elke steeg, elke lantaarnpaal, elke weide. Het zijn de ijkpunten in de dag, kleine rituelen die hij stil met zich meedraagt, maar die het bestaan kleur geven. Al zijn de mijnen sinds tijden gesloten, het koempelsbloed gonst nog steeds door zijn lichaam. Want, daar in de koel, ligt het begin van zijn werkzaam leven. Diezelfde jongeman laat bij de turnclub zien waartoe zijn lichaam in staat is. Diezelfde jongeman zal uitgroeien tot echtgenoot, vader, opa. Het gebeier van de kerkklok strekt zich loom uit over zijn geboortegrond, waar hij ook vandaag weer zijn wandeling maakt. Terwijl zijn hond om hem heen dartelt, kijkt hij schielijk om zich heen of niemand hem ziet en maakt dan stiekem een radslag. Een glimlach krult rond zijn lippen wanneer hij weer rechtop staat. In zijn hart is hij altijd een jonge atleet gebleven. En op die hobbelige veldweg, vlak voor die bocht waar je als stip achter de horizon verdwijnt, draait hij zich even om en zwaait naar ons.”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een bidprentje: een portret

  1. sjoerd zegt:

    Mooi verwoord…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s