De ondergang van Camiel

Het kan geen enkele geregelde bezoeker van dit weblog zijn ontgaan dat ik mij op gezette tijden behoorlijk vrolijk heb gemaakt over de handel en wandel van Camiel Eurlings. Waarbij die vrolijkheid meestal vermengd was met een fikse dosis verwondering over het feit dat hij er altijd weer mee weg kwam om uiteindelijk nog een maatschappelijk niveau hoger uit te komen. Zijn vermeende kwaliteiten en talenten werden in feite nooit betwist of zelfs ter discussie gesteld. Zodat de ontwikkeling van zijn loopbaan zich geruisloos leek te voltrekken en alleen maar excelsior ging. Met Camiel alsmaar fluitend, in de wolken en voorzien van een permanente big smile. Maar zonder ooit enige tegenwind te hebben ondervonden,  kon dit zondagskind uiteindelijk toch niet langer te water gaan. Hij moest wel een keer schipbreuk lijden, wat altijd begint met water maken. Waar zo’n drie jaar geleden voor het eerst sprake van was, toen hij zich van allerlei fratsen ging permitteren, ongecontroleerd als hij zich waande en meende dat er toch geen haan naar zou kraaien, eenvoudigweg omdat dat nog nooit was gebeurd. Maar je kunt dan wel een zondagskind zijn of daarop lijken, dat wil nog niet zeggen dat je de godenzoon bent met de status van onaantastbaarheid. Want ook voor Camiel was het niet weggelegd om onder de radar van de media en de televisiecamera’s te blijven.
Met als gevolg dat het niet bij die ene potsierlijke misser op het CDA-congres bleef. Integendeel, omdat dat de eerste keer was dat hij echt in de gaten liep, werd de volgende kort daarop volgende uitglijer het begin van zijn complete afgang. Van zijn mislukte liefde met een Hongaarse, die uiteraard breed uitgemeten werd omdat hij nu eenmaal publieke bekendheid bezat, via zijn afmars bij de KLM, waar hij na een jaar gewogen te zijn al veel te licht werd bevonden, naar een of andere duistere job bij American Express en een feestbaantje bij het IOC, dat hij weer aan onze koning te danken had. En hoe een afgang via een neergang zoals hier al geschetst, een ondergang kan worden is dezer dagen pijnlijk duidelijk geworden door een incident dat heeft laten zien dat Camiel niet alleen vlot van de tongriem gesneden is, maar ook losse handen bezit. Waarmee hij zijn maatschappelijk lot voorgoed heeft bezegeld en maar moet zien hoe het verder met hem gaat. Waar niets om te lachen is. Integendeel, want diep tragisch is per saldo toch zijn lot dat aldus getekend en gehavend is. Uitsluitend en alleen omdat hij te vroeg en te lang op het schild is geheven. En dat moet je nooit met een dorpsjongen doen, zo’n jongen waarin ondanks al zijn wereldse vluchten Valkenburg nadrukkelijk aanwezig is gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De ondergang van Camiel

  1. sjoerd zegt:

    Camieleke is letterlijk op zijn bek gegaan. Hoogmoed komt voor de val…

  2. Mack zegt:

    Zijn we nu van hem af?

  3. Ximaar zegt:

    Excelsior staat al een tijdje onderaan, dus dat past wel bij Camiel E.

  4. hanneke zegt:

    Ik heb ook nooit in die Camiel gezien wat anderen kennelijk wel zagen. Maar ik las net (ik moest het opzoeken, had het gemist over die losse handjes) dat de klacht afkomstig is van een mevrouw die nogal rancuneuze trekjes heeft. Het is dus maar de vraag wat er allemaal van klopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s