Escapades van een digibeet

Digibeet ben ik en zal ik altijd blijven. De eenmaal door mij opgelopen achterstand zal ik nooit meer inhalen. Dat is de zekerheid die zich genesteld heeft in mijn verdere levenspad en vergezeld is van de wetenschap dat ik helemaal niets heb met ICT en zelfs van kleine details die er op afstand mee te maken hebben, de kriebels kan krijgen, mij opgejaagd voel. En zelfs nog meer dan dat als er zich de zoveelste verandering voordoet in die omgeving van laptops, telefoons en televisie waarin ik mij niettemin wel moet begeven of bevinden. Met dat daardoor ontstane gevoel dat het mij dan overkomt en dat ik het stuur volledig kwijt ben en ook niet moet denken het ooit nog terug te krijgen. Omdat ICT een perpetuum mobile is waar je als digibeet alleen maar amechtig achter aan kan hollen, zijn de dolzinnigste taferelen dus niet van de lucht. Eigenlijk valt er permanent wel wat te lachen. Want wanneer komt er nou niet bij mij een verandering of innovatie langs. Een lopende band is het, die je  verhindert stil te zitten en je min of meer dwingt om steeds alert te zijn, tot dolwordens toe en tot je de draad echt kwijt bent geraakt en het totaal niet meer weet. Lamgeslagen en onthand raak je verzeild in een bizarre sketch waar mr. Bean en John Cleese zich de vingers bij hadden kunnen aflikken. Zoals bijvoorbeeld nog geen week terug toen ik besloot om mijn vaste telefoonlijn af te koppelen en de bijbehorende toestellen van hun functies te ontdoen. Had ik gedacht toen ik ze naar mijn idee onklaar had gemaakt en in een ladekastje in mijn woonkamer opborg.
Want ik had toch even buiten die telefoon gerekend die ook nog zoiets als een eigen leven bleek te bezitten. Totaal onverwacht werd namelijk de late avondlijke stilte in mijn woonkamer doorbroken door enkele korte piepjes. Ze thuis brengen lukte mij niet. De onklaar gemaakte telefoons was ik al vergeten. Ze waren uit mijn besef gewist. Dus ging ik naarstig op zoek naar de plaats en de bron van die signalen. Het opsporen ervan kostte mij genoeg tijd en moeite, omdat de geluiden zo nu en dan weerklonken. Uiteindelijk en met een groeiende opwinding had het localiseren succes en zag ik dat het een van die telefoons was die als het ware zijn ontevredenheid indringend bleef uiten over de nieuw toegekende status van werkeloosheid. Het piepen hield niet op, ten koste van mijn rust. Want omdat ik niet wist hoe dat toestel het zwijgen opgelegd moest worden, nam mijn agitatie toe. En toen geen toets mijn alsmaar heftiger uitgedrukte bedoelingen in de werking van dat toestel wilde overzetten, kon ik uiteindelijk dat ene ding nog doen om mijn rust nog een beetje op peil te houden. Ik heb hem opnieuw in een laatje gestopt. Niet te omzichtig en vooral heel ver weg in mijn garage en buiten mijn gehoor. Nadien heb ik daarin niet meer gekeken. Tot vandaag, toen bij het openen ervan mij bleek dat die telefoon toch de geest had gegeven. Voor even en die ene keer voelde ik mij de baas. De technologie, de ICT was voor mijn wil geweken en bezweken……..
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog. Bookmark de permalink .

7 reacties op Escapades van een digibeet

  1. Rob Alberts zegt:

    Precies om middernacht geeft mijn grote klok een teken dat het nu toch hoogste bedtijd is. Soms word ik op een vroege avond gewekt door dit geluid. De klok wordt satelliet gestuurd. Ik heb geen idee of dit is uit te schakelen ….
    Ik laat het er maar bij. Tenslotte geeft deze klok wel de juist tijd!

    Vrolijke groet,

  2. Margo zegt:

    Ik denk dat je telefoon aangaf bijna leeg te zijn Rob. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat wij ICT’ers moeten zijn om de apparaten te kunnen bedienen die wij thuis en daarbuiten gebruiken. Dat wij af en toe niet weten wat wij ermee aanmoeten, komt omdat het allemaal zo ingewikkeld is geworden, en een en ander met elkaar in verbinding staat en je niet weet wat je moet doen bij een storing. De echte ICT’ers zijn nerds die niet kunnen bevatten dat er mensen zijn, die hier niet dagelijks mee aan de slag gaan, en alleen willen bellen, internetten, tv kijken etc. Dus niet (willen) weten hoe het allemaal werkt. Dat weten we van de oude radio toch ook niet en de vaste telefoon? Die gebruiken we alleen voor wat ze bedoeld zijn. Dat die nerds niet snappen dat ze de technologie wat gebruiksvriendelijker moeten maken komt, omdat het halve of hele autisten zijn. Niets mis mee, maar ze vergeten voor wie het bedoeld is, wat ze allemaal uitdenken. Dus ik wil maar zeggen, het ligt niet aan jou, Rob.

  3. sjoerd zegt:

    Haha, ik kan me niet aan een glimlach onttrekken… Al is het alleen maar omdat ook ICT’ers er wel eens mee geconfronteerd worden.

  4. Peter zegt:

    Verklaar jezelf tot digibeet, dan wordt je het vanzelf.

  5. Dhyan zegt:

    Ik zou die oplaadbare batterijen die kennelijk zijn leeggelopen er toch maar uithalen voordat ze gaan lekken.

  6. Ximaar zegt:

    Gek, maar ik vind mezelf een redelijke digibeet, aangezien ik ooit digitale techniek heb gestudeerd. Dat is overigens een eenvoudig vak. Digitaal is in stapjes en de tegenhanger analoog is geleidelijk. De meeste wijzerinstrumenten waren analoog en de huidige versie met veranderende cijfertjes zijn digitaal. Maar ook een trap is digitaal en een glijbaan is analoog. Een ieder die dat begrijpt is digibeet zoals een ieder die het alfabet begrijpt een alfabeet is. Je hebt ook mensen die er nix van (willen) sneppen en dat zijn respectievelijke an-alfabeten en a-digibeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s