Het duurt mijn tijd nog niet

Het zal wel met de leeftijd te maken hebben dat ik wat vaker pas op de plaats maak en mijzelf ook wat meer met rust laat. Dat is dat welbekende tandje, dat je naarmate je ouder wordt, toch geneigd bent minder bij te zetten. Niet dat dat iets met nalaten of inkakken te maken heeft, maar wel met maatvoering, waarvan je zelf het beste weet welke dosering het meest en wanneer bij je past. Oud en wijs geworden, moet het haast zijn. Wat zeker niet betekent dat vitaliteit en activiteit niet meer tot mijn repertoire behoren. Maar ze hebben een ander plekje gekregen. Omdat het dus niet meer alle dagen bal kan zijn, terwijl eigenlijk alles door verkregen levenservaring, zal ik maar zeggen, zijn eigen gewicht, dimensie en perspectief heeft verworven. Het moet allemaal toch een onsje minder. Dus wordt er niet meteen gerend als er een nieuw boek is verschenen dat in een recensie van vijf bolletjes wordt voorzien. En ook die zo luid geprezen film zal gerust nog wel vijf, zes weken in Lumière in Maastricht draaien. Dus waarom gehaast? En als het al niet lukt om die film te bekijken, dan vergaat de wereld nog niet. Want de tv, een dvd of het internet kunnen ook soelaas bieden. Dus wat dat aangaat, word je in de behoefte aan onthaasting die zich toch wat vaker voordoet, al op je wenken bediend met de huidige stand van de technologie. Hoewel ook weer niet alles maakbaar en haalbaar is. De virtuele reis naar down under of Patagonië zit er nog niet in, laat staan dat je dat nog in real life zou moeten willen.
Je kunt het uiteraard proberen, maar mijn verstand en ook mijn gevoel zeggen mij dat de kans dat dat toch te hoog gegrepen is, elke volgende dag alleen maar groter wordt. Dus niet meer doen, is de wijsheid en tegelijk geruststelling waar ik mij des te gemakkelijker in vind omdat ik nog zoveel wil en denk te kunnen, maar dan dichter bij huis. En denkelijk met net zoveel plezier. Stille wensen en nog niet gegrepen kansen genoeg. Ik kan er nog jaren mee voort, met dat verlangen naar de Wadden, waar ik nog nooit was. Naar de Allgau, bij mij haast om de hoek. Idem dito als het gaat om Mecklenburg-Pommeren en niet te vergeten Dresden. Ierland precies zo’n lekkernij, met in dezelfde adem dat andere grootse eiland, Sicilië. En nog is mijn wensenlijstje niet uitgeput. Want altijd gedroomd van die Franse Pyreneeën, maar nog nooit geweest. Wat ook opgaat voor de Balearen, Mallorca, Menorca, Ibiza. Met tot slot en besluit het hele Alpengebied, waar ik elk jaar wel voor straf naar toe zou willen worden gestuurd, omdat je er nooit uitgekeken raakt. Waarmee ik eigenlijk alleen maar gezegd wil hebben dat er nog genoeg te doen is en dat dat eigenlijk ook nooit zal ophouden. Maar zoals gezegd, alles op zijn tijd, naar de maat en in het goede ritme zonder je op de hielen gezeten te voelen door het heilige vuur en dat slopende moeten. En bovenal bij leven en welzijn, waar het uiteindelijk steeds meer en uiteindelijk het meeste om draait.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het duurt mijn tijd nog niet

  1. Peter zegt:

    Herkenbaar. Afgezien van het leeftijdsaspect, onze tijden zijn ook erg veeleisend. Twintigers al met een burn-out.

  2. sjoerd zegt:

    Ik ben gewoon het liefste iedere dag weer thuis…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s