Armoedige sportredacties

Een afscheid is voor mij absoluut niet aan de orde. Geen opzegging van een abonnement dus. Wat echter niet wegneemt dat er best grote vraagtekens kunnen worden gezet bij wat de schrijvende pers momenteel presteert en via de krant aan haar lezers aanbiedt. Dat is eigenlijk onder de maat. Want wordt het nieuws al niet opgeblazen en tot in het oneindige uitgemolken, dan kun je toch op een kwade dag geconfronteerd worden met een minimum aan originaliteit en een schrijnend gebrek aan de behoefte om zichzelf te onderscheiden. Sportjournalistiek Nederland gaf gisteren zo’n pijnlijk staaltje van haar armoede ten beste. Drie kranten die ik door een samenloop van omstandigheden in handen kreeg, bleken hun sportpagina’s voor een groot deel gevuld te hebben met hetzelfde onderwerp. Wat niets zegt over het belang ervan, maar meer over het feit dat het op die bladzijden kennelijk ook ergens over moet gaan. En bij gebrek aan fantasie en inventiviteit blijken drie sportredacties los van elkaar dan zo maar op eenzelfde gedachte te kunnen komen. Als dat geen toeval was, dan toch op zijn minst de getuigenis van de armoe die kennelijk troef is in die respectievelijke gelederen. Of toont het alleen maar aan dat men ook niet meer weet wat interessant is voor de lezer?
Met als pijnlijk gevolg dat deze drie maal een portret voorgeschoteld kreeg van de trainer van een Belgische voetbalclub uit Gent, ene Vanhaezebrouck, waar waarschijnlijk niemand nog nooit van gehoord heeft en op de berichten waarover denkelijk ook geen Nederlander zit te wachten. Zelfs de voetballiefhebber die enigszins bij zinnen is, zal zich bij dit veelvoudig en herhaald portretteren, bij deze overvloed aan overbodigheid achter de oren gekrabd hebben. Nog los van het feit dat hier toch echt sprake is van verspilling en geldsmijterij was de uitkomst van dit gemis aan inventiviteit en originaliteit eigenlijk veel en nog veel meer van hetzelfde, zonder dat het echt inhoud had. Een verslag van een damtoernooi of een korfbalwedstrijd was nog meer op zijn plaats geweest. Waarmee de redacties van de twee kwaliteitskranten die Nederland rijk zou zijn, NRC  Handelsblad en de Volkskrant, en in hun spoor mijn regionale krant Dagblad de Limburger het fors hebben laten afweten, zich flink in de kaart hebben laten kijken. En eigenlijk min of meer het gezegde hebben bevestigd dat als je in de journalistiek nergens meer voor deugt, er nog altijd plek is in de sportverslaggeverij. Waarvan na gisteren dus nog eens acte!

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s