In de stoel bij Toos

Onder druk wordt alles vloeibaar. Zelfs herinneringen die opgeborgen zijn in de onderste lagen van het onderbewustzijn, blijken daardoor opeens vrij spel te kunnen krijgen. Althans, zo is het mij vergaan toen ik gisteren in de tandartsstoel lag. Zitten doe je daarin namelijk niet. Je wordt daarin gemanoeuvreerd in een positie waardoor je compleet bent overgeleverd en je nog alleen maar in de volmaakte squeeze kunt voelen. Verlichting, want afleiding, krijg je nog enigszins bezorgd als je met zo’n luchtslang in je rechterhand mag deelnemen aan de behandeling. Niet dat het slachtofferschap daarmee minder wordt. Zeker niet, terwijl de druk en de stress je alleen maar blijven beroeren. In die toestand bleek het haast onvermijdelijk dat ik zeker zestig jaar in de tijd terug ging en terecht kwam in de bus bij de schooltandverzorging, die grijsachtige bus die één keer per half jaar een week voor onze school gestald stond en voor elke leerling het zwaard van Damocles bevatte. Want met alle goede bedoelingen die ongetwijfeld schuil gingen achter die komst, werd het collectief in de broek gedaan. Angst die opgelopen was bij de bezoeken aan de plaatselijke tandartsen die qua zachtmoedigheid en hardhandigheid niet voor de hoefsmid Marius Hey in onze Culemborgse Zandstraat onderdeden.
Het gezamenlijk trauma werd door de komst van die bus weer tot leven gebracht, tot het moment van de loodzware gang naar die stoel, waarin je je op dat moment alleen maar eenzaam kon voelen. Daar hielp geen moederlief aan, zelfs niet de omstandigheid dat je daar in de handen belandde van Toos, een vrouwelijke tandarts, die zich niet voor niks handhaafde en thuis voelde in die specifieke mannenwereld van toen. Want je had echt niets te lachen bij Toos in de stoel, als ze met haar mond die strak als een potloodstreep was, en met haar bijna zwarte ogen je alleen maar aankeek en je onderwijl onder handen nam. Want dat was haar versie van een tandheelkundige behandeling. Met als gevolg dat de opluchting niet groter kon zijn als die zitting van een kwartier erop zat en je je weer voor een half jaar verlost voelde. Met toen ongemerkt dat weer iets groter geworden litteken waardoor die gang naar de tandarts een leven lang een lijdensweg en een penitentie is geworden. Steeds meer ten onrechte, zoals bleek naarmate de jaren vorderden. Maar blijvend aanwezig, merkte ik gisteren weer, met dank aan de uren die ik sidderend doorbracht bij Toos in haar stoel.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op In de stoel bij Toos

  1. Dhyan zegt:

    Het onnodige trekken heeft me later flink parten gespeeld.

  2. sjoerd zegt:

    Een log waarin ik mezelf ook helemaal herken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s