Het ongemak in en van de EU

Uiteraard kan de klok niet teruggedraaid worden en zijn ontwikkelingen vaker onomkeerbaar. Dat neemt niet weg dat het zo nu en dan wel verstandig kan zijn om eens pas op de plaats te maken. Bijvoorbeeld om de voortgang van zo’n project als de EU op haar waarde te schatten. Het is niet zo gek om dan onder andere de vraag te stellen wat het ons heeft gebracht. Genoeg, zal volmondig gezegd worden, zeker in de eerste fase ervan, in de zeventiger en tachtiger jaren. Maar succes hoeft niet per definitie nieuw succes te genereren, hoewel het verleidelijk is om op een ingeslagen weg voort te gaan en aan de verlokking van uitbreiding niet te veel weerstand te bieden. Want dat is er nadien wel gebeurd, waarbij wij achteraf bezien onszelf behoorlijk voorbij zijn gelopen. De eerlijkheid gebiedt dat namelijk te  erkennen. O.k., de hele EU is de laatste twintig jaar stukken groter geworden en heeft met name in Oost-Europa voet aan de grond gekregen en ook wortel geschoten, in die zin dat het lidmaatschap de landen daar in elk geval een welvaartsgroei heeft gebracht plus wat meer structuur in het maatschappelijk en economisch leven. Van gelijk oversteken of een werking zoals de communicerende vaten dat doen, is echter geen sprake geweest. Want die Oost-Europese landen hebben andersom aan ons helemaal niets gebracht.
En kijkend naar de situatie zoals die nu is, zien we juist in die landen ook nog een gedachtengoed groeien dat allereerst lastig te rijmen is met de democratische tradities en beginselen waar de EU voor staat. Terwijl verder met name vanuit die hoek het hevigst gemorreld wordt aan de feitelijke idee van de Europese eenheid en de praktische uitvoering ervan. Het eigen volk en het nationaal belang eerst, waarna nog te bezien valt of er nog ruimte is voor Europa. Op eenzelfde wijze worden er ook steeds meer moeilijkheden gemaakt over dat lidmaatschap van de EU en de consequenties ervan door de Britten die het allemaal veel te lastig vinden en denken dat ze het zelf beter kunnen. Voeg daar nog eens alle sores toe die de Grieken hun Europese partners hebben bezorgd en het mallotig gedrag dat de Denen vertonen tegenover vluchtelingen en er zijn bij elkaar genoeg hobbels en struikelblokken genoemd die we beter kwijt dan rijk kunnen zijn, onder andere omdat wij er ook op aangekeken en mee vereenzelvigd worden. Zodat de vraag, hoewel tegen alle logica en onvermijdelijkheid in, toch rijst of het niet beter is dat Europa, de EU, zich van al deze lastpakken en hun toestanden ontdoet, omdat die beter in hun eigen vet gaar kunnen koken. Waardoor een EU overblijft, waar eenstemmigheid tenminste als vanzelfsprekend binnen handbereik ligt en het ‘ja, maar’ en ‘mits’ tot een verleden behoren. Zodat de werelden van eenheid en samenwerking die er te winnen zijn, aldus ook gewonnen kunnen worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld. Bookmark de permalink .

8 reacties op Het ongemak in en van de EU

  1. Peter zegt:

    De grootste lastposten zijn de b-E-urocraten in Brussel en het krakkemikkige fundament van de EU en de EURO. Heel veel problemen oa. met de Grieken zijn daar op terug te voeren. Europa hebben we heel hard nodig om de mondiale problemen het hoofd te kunnen bieden.

    • robschimmert zegt:

      Maar ik heb echt meer last van het gezanik en gejeremieer van de Oost-Europeanen en Britten. Dat zijn de ondermijners van de Europese gedachte, die we daarom beter kwijt dan rijk kunnen zijn.

  2. Dhyan zegt:

    Europa een grote vergissing.

    • robschimmert zegt:

      Het uitgangspunt in de naoorlogse jaren was prima. Maar het aanvankelijke succes heeft het Europa van de Zes stekeblind gemaakt. En dat is treurig. Vandaar dat ik vind dat we terug moeten naar het oorspronkelijk verhaal, met daarnaast nog enkele landen, zoals Spanje, Oostenrijk, die qua profiel en cultuur gemakkelijk aansluiten op die Zes. En waarachtig, dan heb je wel een serieus economisch en politiek blok dat sneller ook met dezelfde mond zal spreken

  3. terrebel zegt:

    Tijd voor een gemeenschappelijke vijand om eenheid te creëren. Waar blijven die aliens die Hollywood ons al decennialang beloofd? 😉

  4. math zegt:

    De planeet heeft gemeenschappelijke vijanden te over:
    de overbevolking
    de crisis van arm tegenover rijk
    de tekorten aan water, voedsel, grondstoffen, zelfs zand voor beton is er te weinig en wordt gestolen.
    milieu crises
    klimaat crises
    monetaire crises
    bankencrises
    energiecrises
    groeicrises
    vluchtelingencrises
    de oorlogsdreigingen
    en alle afgeleiden van bovenstaande aardschokken.
    Wie denkt dat nog op nationaal niveau op te kunnen lossen.
    We zullen naar een globalisering, mondialisering en wereldregering en wereldsysteem toe moeten en er rest ons geen tijd meer om welke klok dan ook terug te draaien.

  5. sjoerd zegt:

    Nationalisme zullen we helaas wel altijd houden, en daarmee ook de risico’s dat het wel eens volledig kan ontsporen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s