Open deuren en dooddoeners

Geijkte patronen, gebaande paden. Geen mens kan toch zonder? De voorspelbaarheid ervan geeft rust en stabiliteit in een bestaan waar al genoeg een beroep wordt gedaan op het maken van gedachtensprongen en hersenspinsels om aan verrassingen die zich onaangekondigd voordoen, gepast het hoofd te bieden. Schept de aanwezigheid van zulke zekerheden al ruimte, die wordt nog eens extra opgerekt met alle formules die evenzo bijdragen aan de overzichtelijkheid van het leven. Die gebezigd worden als een verbindingsstreepje en bezwering tegelijk in de dagdagelijkse communicatie tussen mensen. Ze zijn er wel, noodzakelijkerwijs, maar voegen niets toe, hoewel de afwezigheid ervan meteen zou opvallen en de taal, de gesprekken slechts armer zou maken. De open deuren zijn het, de wegwezers, de dooddoeners, de gemeenplaatsen. Zonder welke de taal niet levend zou zijn en van interactie en bijbehorend begrip eveneens geen sprake meer. Samenlevingen, groepen, gemeenschappen kunnen niet zonder die codes, die bezweringsformules die er dus zijn zonder dat de aanwezigheid ervan echt beseft wordt, maar die in het bewustzijn wel een plaats hebben gekregen en daardoor telkens als automatisme weer opduiken. Waarvan alle plichtplegingen zoals die onder andere bij een levenseinde plaats vinden, wel een uitgesproken voorbeeld zijn.
Met natuurlijk de uitvaartondernemers als de echte pleitbezorgers ervan als zij weer een standaardtekst uit de hoge hoed toveren door middel waarvan de lof op de overledene wordt bezongen. Met als meest stuitende vorm van nietszeggendheid gecombineerd met ijzeren plichtmatigheid die niet kapot te krijgen strofe die in zoveel annonces terug te vinden is waarin aan die overledene een leven wordt toegedicht dat heeft bestaan uit eenvoud, hartelijkheid, bezorgdheid en liefde. Dat zal je nog als allerlaatste boodschap mee naar het eeuwige leven krijgen, zo’n conclusie die ook nog onomwonden van de daken wordt geschreeuwd. Dat is dus zo’n bezweringsformule die deel van ons bestaan schijnt uit te moeten maken. Met meteen een volgend voorbeeld van zo’n algemeenheid die kritiekloos de wereld in wordt gestuurd, waarna het of op vraagtekens zal moeten stuiten of op de lachspieren werkt. Dat is die standaardtekst, eigenlijk maar drie woorden, die ook te pas en te onpas met name op winkelruiten is te zien. Nu weer bij Vroom & Dreesmann, waardoor tegelijk de loosheid van die kreet meteen duidelijk wordt, als gezegd wordt dat het betreffende filiaal “wegens omstandigheden gesloten” is. Kan nietszeggendheid en tegelijk de bekende weg nog een betere illustratie krijgen, zeker in aanmerking nemend dat iedereen weet wat er in feite bedoeld wordt?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Open deuren en dooddoeners

  1. Peter zegt:

    mooi verwoord, rob. IEr zijn altijd mensen die van niets weten, onverichtterzake moet men dan verder. De straatmuzikante was het enige teken van leven, ze stond op dezelfde plek pal voor de zaak. De omstandigheden leken bijna als vanouds

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s