Het Syrische complex

In machteloosheid is ook zoiets begrepen dat in de buurt komt van het niet meer weten, het niet kunnen begrijpen, het verloren gaan van overzicht en greep op de materie. Dat gevoel heeft zich langzamerhand van mij meester gemaakt ondanks dat of misschien wel juist doordat ik de Syrische kwestie op de voet probeer te blijven volgen. De aangeleverde nieuwsfeiten daarover rijgen zich dagelijks aaneen en worden ook nog eens onophoudelijk voorzien van analyses en duidingen door reeksen van deskundigen. Aan informatie dus allerminst gebrek, maar daardoor ook des te verwarrender. Omdat de panelen permanent verschuiven en partijen, waarvan er zovelen in dit conflict zijn, voortdurend van positie wisselen. Met nieuwe allianties tot gevolg en andere zwaartepunten in het verloop van de strijd in die Syrische burgeroorlog. En direct aansluitend daarop weer nieuwe stafkaarten waarop de volgende en meest actuele stand van zaken is ingekleurd, zonder dat het je ook maar een greintje wijzer maakt. Want een lappendeken blijft het, dat getekend overzicht van belangen, deelbelangen en strijdgroepen in dit conflict, waarin wat actueel heet te zijn per direct alweer tot het verleden kan behoren, dus gedateerd en niet meer relevant is. Zie die achtbaan van bloed vergieten, oorlog en ellende nog maar bij te houden.
Wat des te moeilijker wordt omdat juist dat nieuws vaker nog aan het zicht onttrokken en overschaduwd wordt door alle troebelen rond de toestroom van vluchtelingen uit dat gebied, waar wij het in Europa zo druk mee hebben dat het vaker lijkt of hier de gedachte post vat dat onze sores toch stukken gewichtiger zijn dan al datgene dat er zich momenteel in Syrië en daarnaast ook in Irak afspeelt en waar het in feite echt te doen is. Ook en vooral omdat iedereen er zich tegenaan bemoeit en eigenlijk maar gewoon de eigen gang gaat. Met Russen die zich suf bombarderen, een Erdogan die als geen ander zo graag in dit troebel water vist, Amerikanen die wijs geworden door eerdere echecs in die omgeving op afstand blijven en Europa dat het druk heeft met zichzelf en voor de bühne ten strijde trekt tegen IS zonder dat dat verder enig gewicht in welke schaal ook legt. In aanmerking nemend dat deze hele turbulentie zich afspeelt binnen en om de strijd welke rebellen, milities, Koerden, Assad, Al Qaeida, Al Nusra, Is en Syrische en Iraakse legereenheden plus Turkse militaire grenstroepen met, tegen, voor en om elkaar voeren, en het zal duidelijk zijn dat dit niet eens meer een achtbaan of een wirwar van geweld mag heten. Dit is een Gordiaanse knoop die iedereen te machtig is. En moet ik dan nog proberen om ergens dat ene losse eindje ervan te ontdekken, om nog iets van dit onoplosbaar probleem te begrijpen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het Syrische complex

  1. sjoerd zegt:

    Stel dat al die vluchtelingen hier geen vluchteling zijn maar IS strijders… Weten wij veel….

  2. Emigrant zegt:

    @Sjoerd: Meen je dat nou? Dat weten wij wel degelijk. Er zal zich een enkele IS-strijder als vluchteling hebben verkleed, maar die miljoenen Syriërs hadden zeer gegronde redenen om te vluchten. Voor een deel van hen was de IS zelf de reden.
    Ik neem aan dat je Nederlandse kranten leest en Nederlandse TV kijkt. Dat is dus blijkbaar niet meer genoeg om serieus geïnformeerd te raken. Anders zou je niet zo’n opmerking kunnen maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s