Het hoge Noorden

Als representant van het donkere Zuiden heb ik weer een paar dagen mijn licht opgestoken in het hoge Noorden en de stand van dat deel van ons land opgenomen, waar je dus in dat korte tijdsbestek dat ik er was, absoluut niet uitgekeken raakt. Voor de Limburger in mij, die zijn vizier altijd afgesteld heeft op heuvels en hellingen, leveren Groningen en Friesland steeds weer, of eigenlijk welhaast daardoor vanzelfsprekend, de nodige verrassingen op. Het zijn er telkens teveel in getal om op te noemen. Vandaar mijn beperking tot hoofdzaken en conclusies in hun algemeenheid. Waarbij het bijzondere, denk ik, zich vooral laat zien in de verschillen die de beide provincies ten opzichte van elkaar vertonen. En dan gaat het uiteindelijk natuurlijk over landschap en infrastructuur, opzichten waarin de afwijkingen het meest opvallend zijn en ze juist ook zo onderscheidend maken, want de reden vormen om de betreffende provincie net daarom te bezoeken. Zoals daar Friesland is, met zijn oneindig groen dat slechts afgewisseld wordt door al haar meren, met steeds in de buurt een stad of stadje dat niet alleen allure heeft, maar ook historie, autonomie en leefkwaliteit toont. Of je in Franeker, Harlingen of Hindelopen bent, steeds is diezelfde signatuur te herkennen die Friese steden zo genietbaar maakt en dus aantrekkelijk om er te wonen of ze te bezoeken.
Daartegen afgezet levert Groningen een compleet ander verhaal op, dat minstens zo boeiend genoemd kan worden. Met een stedelijke toon die slechts in de provinciehoofdstad wordt gezet, maar waar de typische ommelanden hun partij in attractiviteit op zijn minst zo stevig meeblazen. Dankzij de fascinerende veenkoloniën met hun oneindig rechte kanalen met aangrenzend het coulissenlandschap, dat zich in zijn geheel in het Oosten en Zuidoosten van de provincie Groningen bevindt. Geen spannender fietsgebied dan dit Westerwold, dat zich ook nog eens verder uitstrekt tot diep in Duitsland. En wat te zeggen van het Oldambt, die vergeten leegte boven Winschoten, welke via Finsterwolde, Beerta, Hongerige Wolf en Ganzedijk langzamerhand overgaat in het robuuste polderlandschap met haar vlakten van zeeklei, die tegen de dijken langs de Dollard aan gevleid liggen? Waarna het beeld eigenlijk als het ware logisch gecompleteerd wordt met de bosschages die zich van Wagenborgen via Slochteren, Schildwolde tot aan Hoogezand uitstrekken en zo de diversiteit in de landschappelijke staalkaart van Groningen dat laatste accent geven. Zonder dat het beeld overigens volledig is, en beslist naar meer smaakt. Maar wat wil je anders dan alleen dit in nog geen drie dagen bewerkstelligen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het hoge Noorden

  1. sjoerd zegt:

    Ondanks mijn Friese afkomst trekt het mij niet.

  2. Margo zegt:

    Ik verdraag de provincie Groningen alleen in de zomer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s