Het ‘Correspondents dinner’

Moet nu werkelijk alles dat Amerikaans is maar kritiekloos gekopieerd worden om vervolgens van een Nederlands keurmerk te worden voorzien om het ook iets van ons te kunnen noemen? In no time zijn we immers zo al opgezadeld met Valentijnsdag en Halloween en het scheelt nog maar even en we gaan net zo hard aan de gang met Thanksgiving Day. Want overal is wel een punt aan te draaien als de originaliteit ontbreekt om de dynamiek in onze samenleving en onze cultuur op onze eigen, authentieke wijze aan de gang te houden. Dan kun je bijvoorbeeld overspoeld worden met musicals, die ook zo’n Amerikaans verschijnsel waren, maar waarvan langzamerhand het beeld begint te ontstaan dat wij Nederlanders de aartsvaders ervan zijn. Dat krijg je als je maar lang genoeg alles imiteert en kopieert. En met een beetje geduld, zeg met een vijftien tot twintig jaar en even zovele keren te gaan, zullen we hetzelfde geloven van dat “Correspondents Dinner” dat gisteren zijn Nederlands debuut beleefde. Weliswaar in nederigheid, omdat de initiatiefnemer ervan nog zo bescheiden was om het een geleende traditie te noemen. Wat niet wegneemt dat we toch moeten vrezen dat het hier niet bij blijft. Want te oordelen naar de foto’s van dat evenement waanden alle aanwezigen zich de grootste geluksvogels dat zij mochten aanschuiven bij de minister-president en een aantal BN’ers.
Blij natuurlijk dat ze bij zo’n gebeurtenis waren genood. Zodat het dan al snel een succes wordt als je het geluk had er bij te mogen zijn. Waarna je daar als journalist – want zij waren degenen waar alles om draaide – maar al te graag positief verslag van zal doen met de zekere notitie dat een en ander voor herhaling vatbaar was. Zo werkt dat nu eenmaal bij en voor diegenen die de sleutels van de meningsvorming in Nederland in handen hebben. Omdat het ook net mensen zijn, die zich graag gekieteld weten en dus maar wat gretig zullen lachen om de bonmots van de premier, met al hun oubolligheid en zouteloosheid van dien, als dat voor hen ook opschiet en helpt bij een volgende keer. Dan laat je geen wanklanken horen en versjteer je dat breed ten toon gespreide plezier en geluk niet. Omdat het dus helpt de weg te plaveien naar de volgende editie en het ontstaan van een traditie die zich geheel in navolging van haar Amerikaanse voorbeeld zal plooien in pluimstrijkerij en hypocrisie. Omdat dat er kennelijk bij hoort en omdat het zo fijn is en goed doet om erbij te zijn. En daarvoor zal je als journalist dus wel mee moeten buigen, met objectiviteit en onafhankelijkheid op een lager pitje. Die les leverde dit eerste “Correspondents dinner” en vooral die te uitbundige goedlachsheid tenminste nu al op.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het ‘Correspondents dinner’

  1. Mack zegt:

    Als ik de reactie van Rutte achteraf peilde, denk ik niet dat hij staat te popelen om er een traditie van te maken. Hij zei natuurlijk dat hij het weer zou doen, maar dat miste alle overtuiging. Het was ook vergezocht natuurlijk. Maar laat ze vooral hun gang gaan, dat uurtje. Met Haloween en Valentijnsdag worden wij ook nog lastig gevallen. Hier hoef je niet naar te kijken.

  2. Rob Alberts zegt:

    Ik begrijp dat Max Slagter ook niet erg gelukkig is met dit etentje.
    Opgeruimde groet,

  3. Anoniem zegt:

    In Maastricht kent men het autoriteitentoeke op zaterdag voor carnaval. De burgemeester neemt zich dan zelf op de hak. Twan Huys had dit ook naar Holland kunnen halen. Het kent dit al een lange traditie, en succes verzekerd.

  4. Ximaar zegt:

    Ik heb het gekeken omdat ik benieuwd was hoe dit ging. Rutte presteerde redelijk. Alleen is hij niet het staatshoofd, zoals Obama, en had koning Wimlex er moeten staan. Maar ja, die kiezen we dan weer niet. We hebben dus eigenlijk een nepdemocratie. Toch vond ik zijn grap over Marijnissen met opvolging van zijn dochter wat ver gaan, je denkt dat al snel aan de familie Le Pen. Troetelbejaarde Jan Slagter bleek daar het slagtoffer van je zijn, maar die link ontging me. Jansen viel me meer tegen. Oké hij was een invaller, maar het was de bedoeling dat ie Rutte zou afmaken en dat vond ik erg meevallen. Prof. Herman Pleij vond ik uiteindelijk bij Jinek nog de meest geslaagde. De NRC was het meest verzuurd en Belgen hebben waarschijnlijk geen gevoel voor humor.

    En je moet natuurlijk bedenken dat de Amerikanen hun Sainta Claus van onze Sinterklaas hebben overgenomen en ze dit correspondentenetentje verzonnen hebben nadat ze in Maastricht het autoriteitentoeke hadden meegemaakt. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s