De randen van Nederland

Wat dat met mij is, weet ik echt niet. Maar mijn fascinatie voor landsgrenzen en de randen van Nederland zal zonder twijfel verklaard kunnen worden door de zieleknijpers onder ons. Misschien voel ik mij daarom zo thuis in Zuid – Limburg. Want aan de rafelranden die inherent zijn aan grensovergangen, is er totaal geen gebrek. Ik noem alleen al de verrommeling met haar eigen schoonheid die te vinden is tussen Eysden en Moelingen, of tussen Waubach en Scherpenseel. Met als sublimatie dat niemandsland dat gevuld wordt met een Lidl-vestiging tussen Bleyerheide en Kohlscheid en natuurlijk de onovertroffen grensstraat die zich uitstrekt op het snijvlak tussen Kerkrade en Herzogenrath, waar culturen elkaar zo ontmoeten dat ze wel moeten versmelten. Dus draag ik die fascinatie en nieuwsgierigheid altijd met mij mee, zodat ze ook meteen gaat werken als dat aan de orde is. Zoals zich bijvoorbeeld de afgelopen drie dagen daartoe weer alle kansen voordeden om dat gevoel in een andere omgeving tot nieuw leven te brengen en op te frissen. Geen betere en meer dankbare plek daarvoor dan het Westerwold in Oost-Groningen, waar aan spannende grensovergangen en rafelranden geen gebrek is, waar alle kans is om even aan die andere wereld te kunnen ruiken. Bij Barnflair achter Ter Apel of bij Abeltjeshuis, pleisterplaats tussen Bourtange en Neurhede en zo’n beetje het summum van the middle of nowhere in de slagschaduw van Duitse windmolenparken.
Maar ook die verlatenheid blijkt nog overtroffen te kunnen worden, zag ik om te beginnen direkt achter Bellingwolde, hart van de graanrepubliek, bij het daar lopend kanaal en de brug daarover die de verbinding vormde met het Duitse Wymeer, dat blijkbaar ook een vestiging is geworden omdat iemand op een gegeven moment indertijd niet meer verder kon of wou. Want welk levend wezen zou daar iets te zoeken moeten hebben, vraag je je af op die plek, die aan het begin van eindeloosheid ligt, welke het Nederlands-Duitse grensgebied hier zo kenmerkt en dat dan samenkomt en zich vervolmaakt in Nieuw Statenzijl, waar Drents en Gronings boezemwater in de Dollard wordt ingelaten. Met daar drie, vier boerderijen die de voorpost vormen voor de onmetelijke vlakten met zeeklei die namen als de Reiderwolderpolder en de van Kerkhovenpolder hebben gekregen en op de uitgestrektheid waarvan juist op zo’n februarimiddag als donkere wolken en slagregens er nog eens extra vrij spel krijgen, geen enkele maat staat. Termunten is nog verder weg dan de TomTom en GoogleMaps willen doen geloven. Maar het is wel Nederland. Met dit wijdse gebied dat voorbehouden is aan de elementen en waar een enkele boer een bestaan tracht te vinden. Die daarvoor dezelfde mate van bewondering verdient als de verwondering, de fascinatie waarmee deze rand van mijn land mij heeft vervuld.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De randen van Nederland

  1. sjoerd zegt:

    Dan vraag je je af waarom daar iemand vakantie wil vieren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s