De tegenspraak in mij

Wat het precies is en hoe het zich tot mij verhoudt, zou ik werkelijk niet weten. Het belast me niet, maar het roept toch wel vraagtekens bij mij op. Eigenlijk ben ik al mijn leven lang gefrappeerd door die tweeslachtigheid die ik in mij draag en die waarschijnlijk niet alleen voor mij kenmerkend zal zijn. Want zou niet ieder zo’n tegenspraak in zich dragen, zo’n onvolkomenheid die niet te begrijpen is, maar onmiskenbaar bestaat, want de persoonlijkheid daarmee vervolmaakt. Omdat de ongerijmdheid het raadsel mens juist tot dat raadsel maakt en daarmee dus ook zo interessant. Zo iets moet het zijn waar ik telkens tegen aan loop zonder dat ik het verder als excuus of verklaring, laat staan als wegwezer zou willen gebruiken. Maar het is er wel zoals het is, die voortdurende drang om alles in het gelid te krijgen of te houden. Zoals dat schilderij dat net even uit het lood hangt en dus mateloos kan gaan hinderen. Of die kaars die zo maar scheef in een kandelaar staat. Met direct als volgend voorbeeld een minuscule wollen vezel, rest van een zwarte sok, die mij in het oog blijft springen zolang ze op mijn vloerbedekking figureert. Niet dat ik erover struikel, maar ze schijnt mijn beeld zo te verstoren dat ze wel verdwijnen moet.
Is deze dwang, want anders is het niet te noemen, al opzichtig voer voor psychologen, waarover zij zich het hoofd beslist kunnen breken, ze krijgt nog een extra dimensie die mogelijk verhelderend werkt, als ik tegelijk aangeef dat vooral niet de gedachte moet ontstaan dat mijn woning het toonbeeld van ordening is. Integendeel. Want wie voor de eerste maal een oog slaat op het interieur ervan, zal onmiddellijk de chaos in mijn boekenkast opvallen, om vervolgens op te merken dat er links en rechts paren schoenen staan. En dan zwijg ik nog over wat er zoal verborgen staat achter deuren van een buffet en een dressoir, dat zeker niet de hoofdprijs voor orde krijgt. Met tot slot en besluit de tafel, waar ik dus niet aan eet, maar wel regelmatig aan werk omdat mijn laptop zich daar bevindt, met daarom heen allerhande materiaal, zoals een fototoestel, brillen, notitieblocs en ook nog pennen, die in mijn handbereik moeten zijn en blijven, wil ik op die plaats redelijk ongestoord kunnen functioneren. Waarmee de tegenspraak die ik in mij herberg, compleet zichtbaar is. En zeg maar dat dit geen voer voor psychologen is, zij het ook weer niet zo’n kolossale kluif. Want zo zwaar ga ik onder deze tegenspraak ook weer niet gebukt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s